tag:blogger.com,1999:blog-69254138347657199322011-10-04T22:05:17.514-07:00வேங்கையன் பூங்கொடி (காவியம்)http://www.blogger.com/profile/03445322919374394926noreply@blogger.comBlogger231100tag:blogger.com,1999:blog-6925413834765719932.post-62271491200182149902009-10-25T07:22:00.000-07:002009-10-26T06:46:55.466-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">அவல்.</span></span><br /><br />சூரியனுக்கு அழைப்பு விடுத்து<br />சேவல்கள் கூவும்.<br />காலை மலர்ந்தது என்று<br />காகங்கள் கரையும்.<br /><br />மண்டலியை விழிக்கச் சொல்லி<br />மயில்கள் அகவும்.<br />இத்தனையும் கேட்டபடி<br />மந்தமாருதம் உலவும்.<br /><br />மெல்லிய புகையாய் பனியின் மூட்டம்.<br />புல்லினின் மீதே அதன் தனி நாட்டம்.<br />மெல்ல வளைந்தே நிலத்தினை நோக்கும் - புல்<br />நுனியினில் தொக்கிடும் பனிநீர்த் தேக்கம்.<br /><br />பொன்னலரி மொட்டுகள்<br />மென்மையாக முடிச்சவிழ்க்கும்.<br />போதை கொள்ளும் வண்டு வரச்<br />செவ்விரத்தம் பூச்சிரிக்கும்.<br /><br />கண் குளிர வெண்மை தரும்<br />கல்யாணி நிதம் பூக்க - தன்<br />கணுக்குகள் எங்கெங்கும்<br />கலகலப்பாய் முகை கட்டும்.<br /><br />ரோசா மொட்டுகள் இதழ் விரிக்க,<br />கண்டு ரோசங் கொண்ட<br />நந்தியாவட்டைகளின் நகை வெடிக்கும்.<br /><br />கஞ்ச மொட்டுகள் கட்டவிழ்க்கப் பார்த்து<br />தாழை முகைகள் தமைத் திறக்கும்.<br />கமுகுகள் உதிர்த்த ஆடையின் இடத்தில்<br />புதிதாய் பிறந்த பாளைகள் மிளிரும்.<br /><br />பாரம் தாக்கிய கூந்தலில் விரிந்த<br />தென்னம் பூக்களை அணில்கள் மேயும்.<br />மாவில், பலாவில் குயில்கள் கூடி<br />கூவிக் கூவித் தம் துணை அழைக்கும்.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_P58idDD7rtw/SuWnKyWv39I/AAAAAAAAAAs/FsfU8hPnvKM/s1600-h/birdflowerir1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_P58idDD7rtw/SuWnKyWv39I/AAAAAAAAAAs/FsfU8hPnvKM/s200/birdflowerir1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5396903532231122898" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />பூத்த மரத்தில் சிட்டுக் குருவிகள்<br />தாவித் தாவித் தேனினை உறிஞ்சும்.<br /><br /><br />பட்ட மரத்துப் பொந்தில் இருந்து - எழில்<br />பச்சைக் கிளிகள் கொஞ்சிக் குலவும்.<br />எட்ட இடத்தில் ஆழிச் செவிலி<br />ஏக்கக் கரையில் மோதி நுரைவாள்.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_P58idDD7rtw/SuWnRIZh-PI/AAAAAAAAAA0/Kc5gvEqmN0A/s1600-h/asilomarwavesia3.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_P58idDD7rtw/SuWnRIZh-PI/AAAAAAAAAA0/Kc5gvEqmN0A/s200/asilomarwavesia3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5396903641227589874" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />காலைப் பொழுது காசினி நோக்கப்<br />பொழில்களைத் தேடிப் பொன்னெழில் சிந்திக்<br />கீழைத் திசையில் கதிரினை விரித்துக்<br />காதல் கதிரவன் கண் திறந்தான்.<br /><br />சோம்பல் முறித்துச் சுந்தரப் பைங்கிளி<br />சோபை நெளிப்புடன் வெளி வந்தாள்.<br />ஆம்பல் பூத்த அதரங்கள் நெகிழ<br />அன்றைய கடமைகள் ஆற்ற வந்தாள்.<br /><br />கற்றைக் குழலது காற்றிடை நெளிய<br />காவியப் பூங்கொடி கலகலக்க - அவள்<br />இற்றைத் தோழர்கள் இறக்கைகள் சிலுப்பி<br />இவளின் வரவை நாடின.<br /><br />விடியலின் முகப்பில் வீரியம் பிறக்க<br />கூவலும், குதிப்பும் கூட்டுப் பரபரப்பும்<br />உலோக வலையை உலுக்கிப் பார்க்கும்<br />செந்நிறம் ஏறிய செல்ல அலகுகளும்<br />குறுகுறுவென சிறு குண்டுமணிகளாய்<br />பெருநகை காட்டும் பண்ணிசைக் கூட்டமாய்<br />கூட்டைப் பிரிக்கும் பேராரவாரம்.<br /><br />உவகை பொங்க உள்ளகம் சிரித்தவள்<br />உலோக வலையைத் திறந்திட<br />மகிழ்முகம் ஏந்திய மண்நிறப் பஞ்சுகள்<br />செட்டைகள் விரித்துச் சிலிர்த்தன.<br />அவை<br />கூட்டுத்தாவல், குழுமச்சூழ்வென<br />கொக்கரிப்புக்களை நிறைத்தபடி<br />ஊட்டம் சேர்க்கும் உணவிற்காக<br />அவளைச் சுற்றிச் சூழ்ந்தன.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_P58idDD7rtw/SuWnVg0ndCI/AAAAAAAAAA8/8qBKTYfNWoo/s1600-h/gbol25322uz5.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_P58idDD7rtw/SuWnVg0ndCI/AAAAAAAAAA8/8qBKTYfNWoo/s200/gbol25322uz5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5396903716503122978" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />அவள்... .<br />இக்காவியத்தின் அவல்<br />கொறித்துப் பார்க்கவும், கொள்கை ஏற்றவும்,<br />இரசித்து நோக்கவும், இராச்சியம் காக்கவும்<br />மேதினி எழுந்த மேதை!<br /><br />அவள் .<br />எழில் கொஞ்சும் குஞ்சுகளை - தன்<br />மொழி கொண்டு கொஞ்சுவாள்.<br />நல்பொழில் நோக்கில்<br />புலன் மயங்கித் தன்<br />மொழி மறந்து போவாள்.<br /><br />செழிப்பான அவள் நாமம்<br />“செல்வி” எனச் செப்பிடுவோம்.<br />சலிக்காமல் அவள் கதைக்கு<br />சிந்தைகளைத் திறந்து வைப்போம்.<br /><br />பருவகால இடப்பெயர்வால்<br />பட்டாம் பூச்சிப்படைகள்<br />பாவையிவளின் மனதை ஈர்த்து<br />பரபரத்துப் பறந்தன.<br /><br />விழிகள் விரித்த இளைய குமரி<br />கைகள் உயர்த்திக் குதித்தாள்.<br />எட்டவில்லை என்று மீண்டும்<br />எம்பி எம்பிக் குதித்தாள்.<br /><br />'அம்மா"<br />ஈனசுரத்தில் இளமங்கை<br />வலியகுரல் தளர்ந்தாள்.<br />மேனி நடுங்க, மெல்ல ஒடுங்கி<br />மேதினியில் பணிந்தாள்.<br /><br />மொட்டொன்று சட்டென்று<br />முகை அவிழ்த்துக் கொண்டது.<br />கண்களில் மருட்சி வர<br />காந்த விழிகள் நிறைந்தன.<br />உணர்வுகளில் மாற்றம்<br />உதடுகள் துடித்தன.<br /><br />நிமிர்ந்த தலை நிலம் நோக்க<br />சின்னவளின் ஆடையிலே<br />செம்பூக்கள் பூத்தன.<br />அவை மெல்ல மெல்ல<br />அடர்ந்து சித்திரங்கள் தீட்டின.<br /><br />அடுக்களையால் வெளியே வந்த<br />அன்னையவள் பூரணத்தின்<br />அருமை மகள் நிலை உணர்ந்து<br />அகத்தில் களிப்பு சூழ்ந்தது.<br /><br />“பூப்படைந்தாள் புதுப் பெண்ணாய்<br />பூரணியின் மகளாம்” என<br />நாப்பரப்பல் - ஊரின் நடப்பாகி நகர்ந்தது.<br /><br />நண்பிகள் பட்டாளம் நகைப்பிற்கு - சில<br />வம்பிகள் அலைந்தார்கள்<br />வம்பிற்கு! - இவள்<br />பண்பியல் முன்னே அவையெல்லாம்<br />பலனற்றுப் போகுமென்று யார் நினைத்தார்?<br /><br />சீர் செய்தார் தாய்மாமன்<br />எழில் சித்திரமாய் செல்வி.<br />ஊர் முழுக்க வைக்காத கண் இல்லை - தனி<br />உவகையே கொள்ளாத யுவன் இல்லை.<br /><br />ஓவியப் பெண்ணாய் காவிய நாயகி<br />கருத்தில் நிறைத்த கணங்களை ஏந்தி<br />இரசித்தது போதும்.<br /><br />மனதினைக் கவர்ந்த வனக்கிளி அவளின்<br />கனவினை வசைக்கும் காவலன் நாடி<br />காவியத் திசையில் கால்களை செலுத்தி<br /><br />வாருங்கள்!.....<br /><br />இன்னொரு பக்கம் இதிலுளது!<br />அங்குதான் இவளின் விதியுளது.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6925413834765719932-6227149120018214990?l=venkaiyan.blogspot.com' alt='' /></div>வேங்கையன் பூங்கொடி (காவியம்)http://www.blogger.com/profile/03445322919374394926noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6925413834765719932.post-67684298138070925162009-10-25T07:20:00.001-07:002009-10-26T06:53:12.909-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">இடர் காடு</span></span><br /><br />கவனமாக வாருங்கள்!<br />குண்டுகளும், எறிகணையும்<br />உயிர் உரசி உலவும் காவலரன் மத்திக்கே<br />இக்காவியத்தால் நுழைய வேண்டும்!<br />உயிர் காப்புப் பயிற்சி உங்களுக்கு அவசியம்.<br /><br />கல்வியில் சிறந்தோன் - இவன்<br />கலைகளால் உயர்ந்தோன்<br />சிந்தை நிறை பண்பினன்.<br />வெள்ளிச் சிலுவையைத் தாங்கியோன்!<br />தமிழ் அன்னைக்கு ஒரு பிள்ளை<br />தன் தாயிற்கு தனிப்பிள்ளை<br />மண்மீட்புப் பணியிலே பாலமிடும் அணிற்பிள்ளை.<br /><br />ஈழ மீட்புப் போரிலே வேங்கைகள் தனிரகம்<br />தாய்மண் விடிவிற்காய் ஆகிடுவர் கற்பூரம்<br />வீரத்தில் உயர்தரம் வீம்பின்றி<br />செய்யும் செயல்களில் கம்பீரம்<br />இவர்களுடன் இணைந்த இவனும் ஒரு ரகம்.<br /><br />போராடப் பிறந்தவன்<br />எம்மண்ணில் வேரோடிய எதிரிகளை<br />வேரறுக்க நிமிர்ந்தவன்.<br />தலைவன் சிந்தையிலே தன்னை நிறைத்தவன்<br />சொல்லெடுத்துப் பாடிட ஈடில்லா ஆண்மகன்.<br /><br />இவனுக்கு அன்னை இட்ட பெயர்<br />"அன்ரனி"<br />எம் அண்ணன் இட்ட பெயர்<br />"சேது"<br />முன்னை எங்கள் சந்ததியர் முடியாட்சி செய்த நாடு<br />பின் நாளில் சிங்களத்தின் சூழ்ச்சியினால் இடர்காடு<br />இஃதே<br />இன்னவன் இதயமதில் மண்தாயை மீட்கும்<br />விடியல் நெருப்பேற்ற, - அதில்<br />இலக்கெடுத்து தனை தொடுக்க,<br />அதன் வழியே<br />இன்று இந்த காவலரன்<br />இவனுடைய நிலை பகரும்.<br /><br />செந்நீரில் குளிக்கும் அன்னை நிலங்காக்க<br />விழித்த.... இவன் கண்மணிகள்<br />ஓய்வெடுத்துக் கனகாலம்.<br /><br />வெட்ட வெளி வானத்தில் வெய்யவன் கொதித்திருப்பான்.<br />எட்டும் கைத் தூரத்தில் எதிரிப்படை நின்றிருக்கும்<br />வெட்டப்பட்ட குழிகளுக்குள் இவனும், இவன் தோழர்களும்<br />வெந்தணலில் வாட்டி விட்ட சுட்ட பழம் போலிருப்பர்.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_P58idDD7rtw/SuWpM9Q_e-I/AAAAAAAAABM/TxKpP2bS8Ho/s1600-h/b212khesanhbunkermb3.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 154px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_P58idDD7rtw/SuWpM9Q_e-I/AAAAAAAAABM/TxKpP2bS8Ho/s200/b212khesanhbunkermb3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5396905768542764002" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />திட்டமிட்டு எதிரிப்படை திக்கெட்டும் முட்டி, முட்டி<br />தட்டுப்பட்ட இடமெல்லாம் தாக்குதலை முன்னெடுக்கும்.<br />எட்டும் ஓர் அடியினிலும் எதிரி வீசும் எறிகணைகள்<br />பட்டுப் பட்டு வெடிக்கையிலே பல தோழர் துடித்திறப்பர்.<br /><br />இத்தனையும் கண்முன்னே இமயமாய் விரிந்திருக்கும்<br />இவன் விழிகளில் நீர் சிறிதேனும் கசியாது<br />இறுகிய அகத்தினுள் சிறு தீப்பொறிகள் பூக்கும்<br />அவை<br />விழிமூடித் திறப்பதற்குள் விசுபரூபம் எடுக்கும்<br />விரலிடுக்கில் விசை அழுத்த துப்பாக்கி கனலும்<br />சடசடென்று வேட்டுகள் செருக்களத்தில் சீறும்.<br /><br />எடுத்து அடி வைக்கின்ற படைகள் நோக்கிப் பாயும்<br />குண்டுகளால்......<br />அடுத்த அடி வைக்கும் எதிரி களத்தில் சாவான்.<br /><br />இத்தனையும் முடிந்த பின்னால் தோழர் உடல் அணைப்பான்<br />தேம்பி அழும் நெஞ்சோடு தோளில் மெல்லச் சுமப்பான்.<br />உயிர் ஈந்த வீரர்களின் உறைவிடத்தே சென்று<br />தோழர் வித்துடலை விதைத்த பின்<br />கண்சோர்ந்து காயமது களைத்தாடும் போதே<br />இவன்<br />மெய் தாங்கும் விழுபுண்ணை மெய்யென்று உணர்வான்.<br /><br />விருந்திட்டு இவனைத் தேற்ற வீரத்தாய்கள் காத்திருப்பர்<br />இவனோ....... மருந்திட்ட காயம் ஆற<br />மணித்துளிகள் போதுமென்பான்.<br />குறைந்த நேரம் ஓய்வெடுப்பான்<br />மீண்டும் விரைந்து காவலரன் நிறைத்திருப்பான்.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_P58idDD7rtw/SuWpRqxU4xI/AAAAAAAAABU/Fy1l8T80gcs/s1600-h/apachefk6.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 143px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_P58idDD7rtw/SuWpRqxU4xI/AAAAAAAAABU/Fy1l8T80gcs/s200/apachefk6.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5396905849477456658" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />தோற்றோடிப் போன படை காற்றோடு கதை சொல்லும்<br />ஆட்காட்டிக் குருவிபோல ஆர்ப்பரித்துக் கெலிகள் வரும்<br />எம்மினத்தைச்....... சாக்காட்டி தொலைப்பதற்காய்<br />சரம், சரமாய் செல்லடிக்கும்.<br /><br />மேற்கொண்டு..... "வானத்தில் பொம்மர்" என்று<br />வாய் சொல்லி முடிக்குமுன்னே<br />வாரணத்தில் வந்த படை வரிசையாகக் குண்டெறியும்.<br />"ம்" என்றால் எழுநூறும், எண்ணூறும்<br />"அம்" என்றால் ஆயிரம் ஆகாதோ?"<br />என்றான் கவி படைக்கும் காளமேகம் அன்று,<br /><br />"ம்" என்றால் ஏழாயிரம், எண்ணாயிரம்<br />"அம்" என்றால் ஆயிர பதினாயிரம்<br />குண்டுகள் குதறும் போர்க்கால மேகமிது!<br />என்கிறாள் ஈழவள் இன்று<br /><br />இதுவொன்றே<br />இயல்பென்ற வாழ்வான நிலையில்<br />இக்காவியக் கதை நகரும் - நிகழ்<br />காலங்களின் உயிர்ப்பாய். அவ்வழியில்....<br /><br />நாட்காட்டி தன்னிதழைப் பொலபொலென்று உதிர்க்கும்.<br />நடக்கின்ற அனர்த்தங்களோ சிறிதேனும் குறையாது.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6925413834765719932-6768429813807092516?l=venkaiyan.blogspot.com' alt='' /></div>வேங்கையன் பூங்கொடி (காவியம்)http://www.blogger.com/profile/03445322919374394926noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6925413834765719932.post-36915466781607803812009-10-25T07:18:00.001-07:002009-10-25T09:42:08.737-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">பிரியசகி</span></span><br /><br />முகாம்களின் ஓரங்களில் முற்றுகைகள் நீடிக்கும்.<br />மூன்று நான்கு நாட்களில் ஊருக்கு இது பழகிவிடும்.<br /><br />பள்ளிகள் திறக்கும் பல்சரக்குக் கடைகளில்<br />வணிகம் சிறக்கும். சந்தைகள் கூடும்<br />சந்திகளில் புதிய சங்கதிகள் ஒலிக்கும்.<br /><br />"கோ" உறையும் "இல்"களில் கொடிகள் உயரும்.<br />கொட்டுமேளம் கொட்டிக் கொண்டாட்டம் நிறையும்.<br />உடுக்கடிப்பில் கரகாட்டம் உச்சம் நோக்க,<br />ஊர்மனைத் திரைகளிலே நிதர்சனம் விழித்திருக்கும்.<br />வடமறவர் ஆட்சிக்கு வழமையான வாழ்வு இது.<br />-------------<br /><br />காளை மாட்டின் கழுத்துமணி கிண்கிணிக்க<br />கிடுகும், பொச்சும் சுமக்கும் அச்சாணி வண்டிகள்,<br />நிலம் உழுது களை களைந்து<br />உற்பத்தி பெருக்கி உழைக்கும் உழவர்குலம்,<br /><br />கயல் துள்ளும் கடல் நடுவே<br />கரையாத திடத்தோடு வலை வீசும் கடல்மைந்தர்,<br />பசு சுரக்கும் பால் கறந்து பக்குவமாய் சுமந்து<br />படலை தட்டும் பால்க்காரர்,<br /><br />தேவதைகள் உலவுமுன்றல் கூட்டித்<br />தண்ணீர் தெளித்து தரணியிலே<br />கோலமிடும் தமிழ்ப்பாவையர்,<br />இதற்கு மேல்<br />அதிகாலை என்பதற்கு ஆதாரம் வேண்டுமா?<br /><br />போர்க்காலச் சூழல்தான் இருப்பினும்,<br />ஊருக்கு இது பழகியதால்<br />இத்தனையும் இயல்பாய் நிகழும்.<br /><br />இரட்டைப் பின்னலிட்டு<br />கட்டைக் கறுப்புக் குஞ்சம் கட்டி<br />பள்ளிச் சீருடையில்<br />கல்வி கற்கச் செல்வாள் செல்வி<br />குறுக்கொழுங்கை தாண்டிட<br />ஓர் எழிற்குமரி சேர்ந்திடுவாள்.<br /><br />இவள் விருப்புடனே<br />நட்பியற்றும் பிரியசகியே இப்பூங்குழலி!<br /><br />இவள் வனப்பு தாமரை அவள் அழகு அல்லி<br />இவள் விழிகள் கயல்கள் அவள் கண்கள் மான்கள்<br />உதடுகள் ரோசா இதழ்கள் என்றால்<br />அடுத்தவளதோ கொவ்வைக் கனிகள்.<br /><br />இவளோ பிள்ளைத் தமிழ் அவளோ கிள்ளைத் தமிழ்<br />இருவரும் இரண்டு எழில்கள்<br />இணைந்தே சுற்றும் பொழில்கள்<br /><br />இவளின் சித்தம் எதுவோ?<br />அவளின் வாயில் முத்து!<br />பள்ளித் தோழிகள் மட்டுமல்ல<br />மனதைப் பகிரும் நட்பில் இணைகள்.<br /><br />சிங்களப் படைகள் என்றதும் ஏங்கிச்<br />சிறகை ஒடுக்கிச் சிறு புள்ளாகும்<br />தங்களின் வகுப்புத் தோழியர் கண்டு<br />தாங்கொணாக் கோபம் கொள்ளும் பூக்கள்.<br /><br />எதிரியை எதிர்க்கத் துணியனும் என்பர்.<br />எழுச்சியில் பெண்கள் இணையனும் என்பர்.<br />குறைவிலா பலத்தை அடையனும் என்பர்.<br />இந்தக்.. .<br />குவலயம் மெச்சவே நிமிரனும் என்பர்.<br /><br />பள்ளியில் சுட்டிப் பெண்களாய் இருந்தர்.<br />தலைமை மாணவக் குழுவிலும் திகழ்ந்தர்.<br />எள்ளென எடுத்த பொருளினை எல்லாம்<br />எண்ணெயாய் வடித்து ஏற்றம் பெற்றனர்.<br /><br />அப்பப்போ தலைமைக் குழுவினர் கூடுவர்<br />அதனிலே செயற்படு திட்டங்கள் தீட்டுவர்.<br />இப்போதும் இங்கு இணைந்தனர் அனைவரும்<br />இதற்குக் காரணம் இனிவரும் சங்கதி!<br /><br />இன ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக எழுந்து<br />ஈழமண் மீட்க இரும்பூத்த இன்றைய போராட்டம்!<br />இதனை அடக்கி ஒடுக்க இனவெறியர்<br />மண்ணோடு மக்களையும், வாழ்வியலையும் சிதைப்பர்<br />அரசியல் சூத்திரம் அறிந்தவர் அறிவர்.<br /><br />மக்கள் இணைப்பே போராளிக் குழுக்கள்<br />மனிதத்தைக் காப்பதே தலையாய கடமை<br />ஊருராய் இந்நிலை எடுத்து இயம்பியே<br />இன்னுயிர் காக்க விழைந்தனர் புலியணி<br /><br />முட்டிய வயிறுகள் ஒட்டியே ஒறுத்திட<br />பட்டினி நிலை வரும்<br />உடல் பட்டிடும் இரணத்தை ஆற்றிடும்<br />மருந்திற்கு அதர்மமாய் தடைகள் வரும்.<br /><br />'உடனடித் தேவையும், உரிய சிகிச்சையும்<br />ஒருமித்து இல்லாவிடின் இதயங்கள் கதற,<br />உயிர் வலி மிகுந்து உடல் நிலம் சாய்ந்துவிடும்.'<br /><br />விடுதலைப் புலிகளின் வீரத் தளபதி<br />வீரியத்துடன் உரைக்க<br />கூடிய மாணவமணிகள்<br />ஓர்கணம் மருண்டு அரண்டிருந்தர்.<br /><br />உடனடிச் சிகிச்சையே உயிர் காக்கும் ஆயுதம்<br />அவசர வைத்தியம் அனைவரும் கற்கலாம்.<br />அண்டை அயலிலே குண்டினால், செல்லினால்<br />காயம் பட்ட உயிர்களைக் காக்கலாம்.<br /><br />பள்ளிகள் தோறும் முதலுதவிப் பயிற்சிகள்<br />பயின்றிடல் வேண்டும் மாணவக் குழுக்கள்<br />ஊரே......... கொள்ளிடம் ஆகிடும்<br />நிலையினைத் தவிர்க்க இணையும்<br />நங்கையர் கரங்களும் நலிவினை வெல்லலாம்.<br /><br />நற்பணி ஆற்ற வேங்கையர் செப்பினர்.<br />மறவர் இயம்பிடும் சேதியைக் கேட்டதும்<br />மங்கையர் தமக்குள் உறுதியும் பூண்டனர்.<br /><br />எம் மக்களின் இன்னலை மாற்றி எழுதிட<br />இம்மண்ணின் மீது மறப்போர் வளரும்.<br /><br />இன்னலைக் களைந்திடும் - இவ்<br />இலட்சியப் போரிலே<br />இரத்தம் வீணே இகத்தில் ஓடியே<br />இங்கெச் சாவும் இனிமேல் இராதென - தமிழ்<br />ஈழத்தின் மீது சத்தியம் செய்தனர்.<br /><br />அன்றே தொடங்கிற்று அவசர பயிற்சிகள்<br />கவனமாகக் கற்றனர் கன்னியரும், காளையரும்<br />நன்றே அமைந்தது<br />நாளாக அவ்வூரில் நாலு திக்கிலும்<br />முதலுதவி வழங்கிட நலன்பேண் நிலையங்கள்.<br /><br />தொடர்ந்த நாட்களில்<br />தோழியர் இருவரும் தொண்டர்கள் ஆனார்கள்<br />ஊழிப் போரிலே ஊர்படும் ரணத்திற்கு<br />உடனடிச் சிகிச்சைகள் உவந்து வழங்கினர்.<br />உயிர்களைக் காத்திடும் உன்னத பணியிலே<br />இச் சாவித்திரிகள் இயமனை செயித்தனர்.<br /><br />செய்திடும் பணியிலே சோர்ந்ததும் இல்லை<br />இவர்கள்<br />சிகப்புத் துளி கண்டு தேம்பியதும் இல்லை.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6925413834765719932-3691546678160780381?l=venkaiyan.blogspot.com' alt='' /></div>வேங்கையன் பூங்கொடி (காவியம்)http://www.blogger.com/profile/03445322919374394926noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6925413834765719932.post-58778468211414847542009-10-25T07:16:00.001-07:002009-10-25T07:16:35.999-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">கூற்றுவன் கேட்டால்...</span></span><br /><br />காலதேவன் கட்டளையால் காலடியை விரைவாக்க<br />தாளடியில் தணல் கக்கல் தணலவனின் புதுயுக்தி.<br /><br /><br />கொப்புளிக்கும் கொப்பளத்தின் கொடிய வாதை கண்டு,<br />வேப்ப மரச் சாமரங்கள் வெம்மையோடு தர்க்கிக்கும்.<br /><br />அவ்வேளை<br />ஊர்க்கோழி விற்க வந்த ஊரி வீட்டுப் பொன்னம்மா<br />மோர்க்காரக் கந்தனுடன் முறைத்தபடி நடக்கின்றாள்.<br /><br />வில்வமர ஆச்சி வைத்த நெய்சோற்றின் வாசனையும்,<br />முல்லைவன மலர்கை மணங்கமழும் மீன்கறியும்,<br /><br />காற்றில் ஏறிக் கதைபேசி பல நாசிகளை உரசிவிட<br />நாவூறி நீர் வடிதல் நளினமாக நிகழ்கிறது.<br /><br />முட்டி நிறைத்த கள் அருந்தி<br />போதை முற்றிப்போன குப்பன்<br />அர்த்தமுள்ள இந்துமத தத்துவத்தைப் பாடிவர<br />பெருஞ்சத்தமுடன் வெடித்த வெடி - அவனைச்<br />சச்சரவுக்கு இழுத்தது;<br /><br />வந்த வழி தள்ளாட,<br />சிந்தும் சொற்கள் தடம்புரள,<br />தூசனைகள் துள்ளாட,<br />பேரினவாதியரைப் பெருஞ் சண்டைக்கிழுத்தான்.<br /><br />ஆற்றுவார் இன்றி அவனியல் தொடரவே<br />தோற்றமா காளியராய் தோன்றிய நங்கையர்கள்<br />அங்கமைந்த........<br />முதலுதவி நிலையத்தின் முக்கிய தொண்டர்கள்.<br /><br />கள்போதை கொண்ட குப்பன்<br />விழி விரித்து, உடல் நெளித்து,<br />உள்ளுக்குப் போனவரால் உன்மத்தன் போலானான்.<br /><br />சுயம் இழந்த அவனுக்கு சுந்தரியர் சினம் பெரிதா?<br />உறுமினான், செருமினான் - தன்நிலையின்<br />காரணத்தைப் பொருமினான்.<br /><br />அதே நேரம்,<br />உதிரத்தில் குளித்து, ஈரமுற்ற மேனியனாய்,<br />சுயமிழக்கும் தோழனைச் சுமந்து முதலுதவி நாடிய<br />ஓர் செயல்கள வீரன்<br />குப்பனின் போதையை குலைத்தெறிந்து வென்றான்.<br /><br />செருக்களச் செம்புண் ஏற்ற செம்மலினைக் காக்க சேது,<br />விரைந்தோடி வந்தநிலை விளக்கி சொல்வதென்றால்<br />வளி ஒன்றால்தான் முடியும்.<br /><br />ஊற்றெடுத்த உதிர ஆற்றில், உருக்குலையும் இச்சகாவை<br />கூற்றுவன் கேட்பதற்காய் காற்றாக விடுவானா?<br /><br />எத்தனையோ தோழரினை<br />எமன் பிடுங்கத் தோற்றவன்தான்......<br />இன்னவனை மட்டுமென்ன எளிதாகக் கொடுப்பானா?<br /><br />கண்மணிகள் பூஞ்சையிட களைத்தயர்வு ஏற்றிருக்கும்<br />இன்னவன் நாமம் செப்பில் இனிக்கின்ற 'இனியவன்".<br /><br />சின்னவன் சேது இங்கே தன்நிலை இழக்கின்றான்.<br />இன்தமிழ் தோழனுக்காய் செந்தணலில் துடிக்கின்றான்.<br /><br />சயனத்தைத் தெளிவிக்கும் சிகிச்சையினை அளித்தபடி - ஓர<br />நயனத்தில் சேதவன் நிலை கண்ட மங்கையரின்<br />மனதிற்குள் பயம் மெல்ல பல்லிளிக்கத் தொடங்கியது.<br /><br />நாழிகைகள் ஆக, ஆக மெலிந்த நண்பன் நலம் சூம்ப<br />சேயிழைகள் மீது சேது, - பெருஞ் சினத்தோடு சீறி நின்றான்.<br /><br />ஏந்திழைகள் மெல்லமெல்ல ஆமையாகும் வேளையிலும்<br />எளிமையான மருத்துவத்தை ஏற்றுப் பணியாற்றினர்.<br /><br />நிமிடங்களின் நகர்வுகள் நீள்கதையாய் ஆகுமுன்னர்<br />காற்றைக் கிழித்து ஒரு கருநீல வேன் வந்து<br />ஏற்றமிகு மறவனேந்தி, எமனுக்குச் சவால் விட்டு<br />வீதிவழி புழுதி பொங்க, விரைந்தோடி மறைந்தது.<br />ஆசுவாசமாக சேது....<br />சிந்தை தணியச்சினம் துறந்தான்.<br /><br />கண்முன்னே கலக்கமுற்று இருபெண்மை தவித்திருக்க,<br />இன்னவனின் ஈர்விழிகள் இருவரிலும் தொக்கியது.<br /><br />படபடப்புக் கொண்டிருந்த பருவப் பூங்குழலி - இவன்<br />நேரிட்ட விழியை ஏறெடுத்துப் பார்த்தாள்.<br />பதைப்புடனே நின்றிருந்த பைந்தமிழ் செல்வி<br />தன்கயலை நிலம்நோக்கி மெல்லச் சாய்த்தாள்.<br /><br />பூங்குழலி மான்விழியில் பூக்கள் மலர்ந்தன.<br />ஈர்க்கும் பார்வையுடன் இங்கெதிரே நின்றிருக்கும்<br />ஈழம் மீட்கும் இளந்தமிழ் வீரனிவன்<br />இவள் நோக்கில் புதிய சொந்தம் ஆனான்.<br /><br />விபத்தொன்றில் பறிகொடுத்த தாய்மடி உறவு<br />இகத்தினில் இன்று காட்சி தரக் கண்டாள்.<br /><br />அகன்ற நெற்றியும், நேரிய புருவமும்,<br />எவரையும் ஊடுருவும் ஆளுமை விழிகளும்,<br />கூரிய நாசியும், குவிந்த புன்னகையும்,<br />ஆண்மைக்கே உரித்தான அழுத்த உதடுகளும்,<br />அடர்த்தி நிறைந்த எடுப்பான மீசையும்,<br />புடைத்த தோள்களும், நிமிர்ந்த மார்பும்,<br />உரமது ஏறி உயர்ந்த கால்களும்,<br />திடத்தை நிறைத்து திரண்ட கரங்களும்<br />தன்னகம் கொண்ட- அந்த கம்பீரன் முகத்தை<br />ஓர விழியாலும் ஏறெடுக்க இயலாது<br />தோற்று இடறினாள் தோகையவள் செல்வி.<br /><br />இதயத்து ஓசை ஓங்கி ஒலித்தது.<br />கைகளும், கால்களும் சில்லிட்டுச் சிலிர்த்தன.<br />புருவங்கள் துடித்தன- ஏதோ<br />புதுவித உணர்வொன்று புதிர்க்கோலம் போட்டது.<br />சுவாசச் சுவரெங்கும் காற்று சுமையானது.<br />நுதலில் நீர் துளிர்க்க,<br />நா உலர்ந்து ஒட்டியது.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6925413834765719932-5877846821141484754?l=venkaiyan.blogspot.com' alt='' /></div>வேங்கையன் பூங்கொடி (காவியம்)http://www.blogger.com/profile/03445322919374394926noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6925413834765719932.post-85893678582601176702009-10-25T07:14:00.000-07:002009-10-25T07:15:06.803-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">மனப்புதிர்</span></span><br /><br />வேலாடும் விழிகளிலே வீரம் விளையாடும் - அது<br />வெட்கித்து நிலம் நோக்கில் நாணம் அரசாளும்.<br /><br />கோலமிடும் தோகையவள் குறுநகையில் சிவக்க<br />காலமது மனங்கனிய காளையவன் நெகிழ்ந்தான்.<br /><br />ஏறெடுத்துப் பார்த்தமகள் பாசக்கொடி ஆனாள்.<br />ஓரவிழி தாழ்த்தியவள் கேள்விக் குறியானாள்.<br /><br />இவன்<br />தேர்வெழுதும் மாணவனாய்<br />திகைக்கின்ற வேளை- பெரும்<br />மாயமது மனப்புதிரில் மேயுமான் ஆச்சு.<br /><br />'நா" என்ப திருப்பதிங்கே நகைப்பிற்கிடங் காட்டி<br />மும்முனை உணர்வினுள்ளே மாபெரும் போட்டி!<br /><br />பூங்குழலி தேன்குரலால் புவியீர்ப்புக் காட்ட<br />வானூர்தி தரைதட்ட வரிப்புலி விழித்தான்.<br /><br />தீந்தமிழில் உரையாடி, தேன்பெயர்கள் பரிமாறி,<br />காந்தமகள் ஈர்க்குமுன்னே கடமை வீரன் விடுபட்டான்.<br /><br />மூன்றெழுத்துப் புத்தகத்தில் மூழ்க இருந்தவனை<br />மூன்றெழுத்துச் சத்தியம் முன்னிழுத்து நிறுத்தியது.<br /><br />ஆவல் கொண்ட துடிப்போடு அகம் இங்கு அல்லாட<br />தாவலுடன் தேகம் அங்கே ‘நகர்" என்று பணித்தது.<br /><br />காவலரன் சேதுவை கடுகதியில் அழைத்தது.<br />களம்நோக்கி அவன் கால்கள் காற்றாகி விரைந்தன.<br /><br />தீரப்புலி வீரன் சென்ற திக்குதனை நோக்கி<br />சோர்வுற்றுப் பார்த்திருந்தாள் சுந்தரப் பாவை செல்வி.<br /><br />பூங்குழலி சகி முகத்தில் புதினத்தாள் படித்தாள்<br />பொல்லாத பருவமடி என்று மனம் துடித்தாள்.<br /><br />கண்சிமிட்டி கார்குழலி கதைபேசிச் சிரித்தாள்<br />கையிரண்டால் முகம்மூடி, கனிமயிலோ சிவந்தாள்.<br /><br />மணித்துளிகள் ஆக ஆக மங்கையரின் களிப்பு<br />மத்தாப்பைப் பார்த்த மழலையெனச் சிரித்தது.<br /><br />இவ்வங்கனைகள் ஆனந்தம் அரைநாளாய் பார்த்து<br />ஆதித்தன் அயர்வுடனே ஓய்வெடுக்கப் போனான்.<br />-------------<br /><br />கிட்டிப்புல்லும், கிளித்தட்டும்,<br />எட்டிப் பிடிக்கும் ஆமி, புலியும்,<br />முற்ற வெளியில் எட்டுக் கோடும்,<br />முகப்புத் திட்டில் பாண்டிக் குண்டும்,<br /><br />கபடி ஆட்டமும், கொக்கான் வெட்டியும்,<br />சோகிகள் வீசி தாயவீடும்,<br />ஒளித்துப் பிடித்துக் கல்லுக் குத்தியும்<br /> அகவைகேற்ற அவரவர் ஆட்டம்.<br /><br />உடல்வலு சேர்க்கும் உதைபந்தும்,<br />தோள்திடம் ஊட்டும் கரப்பந்தும்,<br />மனமகிழ் பெண்களின் பூப்பந்தும்<br />மாலையில் ஊரவர் மகிழ் விளையாட்டு.<br /><br />ஒட்டுக் குந்தி ஊர்ப்புதினமும்,<br />திண்ணையில் கூடி திரண்ட சுற்றமும்,<br />தட்டிக் கடையின் தனிச்சலசலப்பும்<br />தழுவத் தழுவ மணித்துளி நகர்ந்தது.<br /><br />அந்திவானம் செம்மை சிந்திட<br />அழகு முகில்கள் ஏந்தியது - அந்தி<br />மந்தாரை குங்குமப் போர்வையை<br />மாதுளம்பூக்கள் பழித்தன.<br /><br />மெல்லிசைதந்த புள்ளினம் - புதுப்புது<br />மெட்டுகள் கட்டி இசைத்திட,<br />மேய்ச்சல் முடித்த ஆடும், மாடும்<br />வீடுகள் நோக்கி நடந்தன.<br /><br />சேவை மாற்றம் சேயிழை இருவரும்<br />மனை சேரும் வழிகூட்ட - செழும்<br />பாவை மனஇழை மோனம் பூண்டது.<br />பாதை நீண்டது.<br /><br />கூடவந்தவள் குறுநகை புரிய,<br />விடைதர மறந்து விட்டாள்.<br /> வாயிலா மடந்தை வண்ணப் பூங்கொடி<br />வன்மொழி தொலைத்து விட்டாள்.<br /><br />மாயை தன்னை மணந்தது அறியாக்<br />காதல் கவிந்தமகள். - பெரு நோயை<br />அணைத்ததில் துளிர்ப்பைக் கண்டாள்.<br />புதுத் துடிப்பை பெற்றெடுத்தாள்.<br />------------------<br /><br />காசினி மெல்ல கங்குலை உடுத்த<br />அந்திச்சந்திரன் வான் சந்திக்கு வந்தான்.<br /><br />மெல்லிய கருக்கலில்<br />மனக்கள்வனைக் கண்டபின்<br />முல்லையும்,மல்லியும் முக்காடா போடும்?<br /><br />கன்னிமை துறந்து விரிந்து சிரித்தன.<br />காமனை உசுப்பிக் கள்வெறி ஊட்டின.<br /><br />மொட்டுகள் கட்டவிழ்ந்தால் வண்டுகட்குக் கசக்குமா?<br />மட்டு அருந்திக் கிடந்தன. மதி மயங்கிப் பறந்தன.<br /><br />மாருதம் முல்லைமணத் தேரிழுத்துக் கொண்டிருக்க,<br />சேயிழை செல்விக்கு ஊண் பிடிக்கவில்லை<br />உயிரெனும் வலைக்குள்ளே காதல் மீன் துடித்தது.<br /><br />விழிமூடும் இமைக்குள்ளே வேங்கையின் சீற்றம்.<br />அது அர்த்தமேயின்றி வரைந்தது,<br />அவள் அதரங்களில் புன்னகையோவியம்.<br /><br />இமைக்குள்ளே சீற்றத்தைச் சிறைப் பிடித்தவள்<br />சினத்தை இரசிக்கும் கலை எங்கு கற்றாள்?<br /><br />விடிய மறுக்கும் இரவுப் பொழுது<br />கடக்கும் கணங்களை மா யுகங்கள் ஆக்கின.<br /><br />தலைசாய்த்துக் கண்ணயர்தல் கனவாகிப் போக,<br />பாயும், தலையணையும் பகை பொருட்கள் ஆகின.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6925413834765719932-8589367858260117670?l=venkaiyan.blogspot.com' alt='' /></div>வேங்கையன் பூங்கொடி (காவியம்)http://www.blogger.com/profile/03445322919374394926noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6925413834765719932.post-257815252561975442009-10-25T07:12:00.000-07:002009-10-25T07:13:24.955-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">அண்டத்தைக் கடந்தவள்</span></span><br /><br />அல்லும், பகலும் நாட்களைக் கடத்தின.<br />வாரத்தின் நகர்வு திங்களாய் மலர்ந்தது.<br />திங்கள்கள் அசைந்து, காலாண்டை கடந்து<br />அரையாண்டை நெருங்கி ஆறாக விழைந்தன.<br /><br />ஊர் அழிக்கக் கிளம்பும் சீர்கெட்ட படையடக்கி<br />கூர் ஆயுத முனைக்குள்ளே.....<br />ஈர்விழிகள் அயராது நிலங்காக்கும் களவீரரின்<br />யாழ் அணித் தலைவன்,....<br />முற்றுகையிட்டு எதிரிமுகாம் அழிக்கும்<br />கெட்டிய பணி பற்றி அண்ணன் இட்ட கட்டளையாய்<br />பற்பல செயற்பாட்டை எடுத்துரைத்தான்.<br /><br />அதன் முன்<br />செருக்கள வீரரிற்கு சில நாட்கள் ஓய்வு தந்து<br />சுற்றத்தை கண்டு சீராடி வரப் பணித்தான்.<br /><br />இச்செருக்களத்தில், செங்குருதிக் குளத்தில்,<br />ஓர்மம் மிகுந்து,......<br />உயிர் பிரியும் கணத்தை எதிர் நோக்கும்<br />இந்த இளைய புலி வீரர்கள்!<br />ஆண்டு, அநுபவித்து உறவுக்குள் முகிழ்த்து<br />போதுமடா சாமி என பற்றறுத்த துறவிகளா?<br /><br />இல்லையே! .<br />ஆளுமையும், அநுபவிப்பும் உறவுகள் சங்கமிப்பும்<br />உணர்வாலே அறியாத - இருந்தும்<br />பற்றுகள் நிறைந்த பாசத் துறவிகள்<br /><br />தாயகப் பற்றினால்<br />அனைத்தையும் ஒதுக்கிய இளைய ஞானிகள்<br /><br />யாழ் அணித் தளபதி செப்பிய கூற்றினால் - வீரர்களின்<br />உள்ளத்து மூலையில் ஒதுங்கிய உறவுகள்<br />உருப்பெற்று கண்முன்னே உலவத் தொடங்கினர்.<br /><br />உயிர் கசிய..........<br />அம்மாவும், அப்பாவும் அன்புடைய சோதரரும்,<br />அண்டை, அயலோடு, அகம் நிறைத்த நண்பர்களும்<br />சிந்தைக்குள் மறைந்திருக்கும் சொல்லாத உறவுகளும்,<br />எத்தனையோ, எத்தனையோ......<br />வீரர்களின் எண்ணத்தில் விழா எடுக்கத் தொடங்கினர்.<br /><br />சேது மட்டும் இந்நிலைக்கு விதி விலக்கா?<br />அவனுக்கு என்ற உலகம்.....<br />அன்னை எனும் ஒற்றைச் சொல்லில் அடக்கம்.<br /><br />அன்னையைக் கண்டு...<br />அவள் மடியில் தலைசாய்க்கும் ஆவல் வளர<br />சேது எனும் ஆண்மகன் செல்லக் குழவியானான்.<br /><br />அம்மா!... அன்புக்குச் சொர்க்கம்.<br />அம்மா!.... பண்பெல்லாம் அவள் பக்கம்.<br />அம்மா!..... அகிலத்தை அடக்கும் தாய்மை.<br />அம்மா!.... வார்த்தைக்குள் அடங்காப் பாசத்தீ<br /><br />எண்ணக் கோலங்கள் கொழுந்து விட்டன.<br />உள்ளத்துள்..... அண்டத்தைக் கடந்து அம்மா கடவுளானாள்.<br />-----------------<br /><br /><br /><br /><br />வெள்ளி மீன்கள் ஓய்வெடுக்கும் விடிகாலைப் பொழுது<br />துள்ளியோடி தாய்மடியிடித்து பால் குடிக்கும் கன்று<br />கண்கள் உள்ளிட்ட கனவுடனே சேது அன்னை விழித்தாள்.<br /><br />உறவுகளின் வரவு கூறும் காக்கைச் சத்தம் கேட்டு<br />உச்சுக் கொட்டி உச்சிமேலே பல்லிகளின் சிரிப்பு!<br /><br />கூச்சமின்றி விரிந்த மலர்கள்- அதன் சுற்றமெல்லாம் மறைக்க<br />காய்த்த வாழை மரத்தின் குலையில் கனிகள் மஞ்சள் பூச....<br /><br /><br /><br />நேற்றிருந்த வனப்பை காட்டில் இன்று சோபை துலங்க,<br />மாற்றமதை உணர்ந்த பெற்றமனது சிலிர்த்துக் களித்தது.<br /><br />கண்ணுக்குள் பொத்திக் காத்த கண்மணி<br />சேது எனும் பெயர் பூண்ட அன்ரனி!<br /><br />கையிடுக்கில் தூக்கி, கதகதப்பாய் அணைத்து,<br />சின்ன அதரங்களில் - தாய்மை<br />பூரித்த கிண்ணத்துப் பாலூட்டி இவள் வளர்த்த பிள்ளை!<br /><br />உடலில் எண்ணெய் பூசி, உருவி ஊறவிட்டு,<br />உல்லாசக் களிப்புடனே, உந்தியவன் நீந்தி வர<br />உளம் களித்து இரசித்தபிள்ளை!<br /><br />காசினியில் நடைபயில, காலில் கற்கள் குத்துமென்றே<br />காரிகை தன் இடையிற்சுமந்து கட்டிக் காத்து வளர்த்தபிள்ளை!<br /><br />நோவு, காய்ச்சல் அவனுக்கெனில் நோயுற்று நலிந்ததிவள்<br />எண்ணங்கள் எங்கெங்கோ சுற்றிச் சுழன்று கொண்டிருக்க.....<br /><br />கைக்குள்ளே இருந்த கறுப்பன் தாவலுடன் வாலாட்டி,<br />உற்சாகக் குரல் கொடுக்க,<br />வாசற் கதவோரம் வருபவனை உணர்ந்து விட்டாள்.<br /><br />அவன்......<br />வாஞ்சையோடு ஓடிவர, வாரியணைத்து முத்தமிட்டாள்.<br />கூசக் கூசக் கண்கள் அகற்றி குலமகனைப் பார்த்த தாயின்<br />விழிமீன்கள் உடைப்பெடுத்த அருவியிலே நீந்தின.<br /><br />'அம்மா" மட்டுமே வாய்மொழி ஆனாள்.<br />அன்புக்கு உண்டோ அடைக்குந்தாள்?<br />அன்னைக்கும் பிள்ளைக்கும் இடையென்ன கேள்வி?<br />அன்னையின் சீராட்டில் 'அன்ரனி"<br />இவனைப் பிரிந்த இன்னலினை இயம்பின<br />அவள் இயக்கம்.<br /><br />வாய்மூடும் மௌனம் தாய்மைக்குப் பூட்டிடுமா?<br />அன்னை உள்ளத்தை அறியாத பிள்ளையா?<br />தாயிற்கு இவனென்ன புரியாத தனயனா?<br />வாயும், வயிறும் வேறு வேறானாலும்<br />வலியும், வேதனையும் ஒன்றுதானே!<br /><br />மௌனத்தின் வலிமை மாபெரும் புத்தகம்<br />வாசிக்க வாசிக்க நீண்டு வளரும்!<br /><br />அணைப்பும், விருந்தும் அன்னையின் வருடலும்<br />இகத்தில் எதுவுமே இதனை மிஞ்சாது.<br /><br />தலைமுடி கோதி, தன்மடியில் தலைசாய்த்த<br />சேய்முகம் பார்த்தாள் அன்னை.<br />பார்வையில் நிம்மதி பரவசத்தின் சன்னதி<br />வீரத்தில் வாகை சூடி வெற்றிகளை ஆள்பவன்<br />தாய்மையெனும் களத்தினுள் சரணடைந்து நின்றான்.<br /><br />தாய்மை..........<br />உலகை மேவும் தத்துவம்<br />இவன் அடங்குதல் இயல்புதானே!<br /><br />அன்னையின் கைகளுக்குள் அன்பு வருடலிற்குள்<br />இன்னவன் இருப்பது இயற்கைக்கு வியர்த்ததா?<br />சாளர ஓரத்தில் சடுதியில் இவன் நோக்கை<br />முல்லை கொடி கொண்டு முழுதாக ஈர்த்தது.<br /><br />மண்நோக்கும் கொடி காண மறவன் உளம் சிலிர்த்தான்<br />அந்நேரம் மங்கையொருத்தி மனமறைப்பிலிருந்து வெளித்தாள்.<br /><br />இன்முறுவல் இதழ் தவழ, இவன் இமைகள் மேவின.<br />கடிவாளம் இன்றி உள்ளம் காற்றிலேறிப் பறந்தது.<br /><br />காலடியில் வாலாட்டி கண்ணயர்ந்த கறுப்பன்<br />தெருவோரச் சரசரப்பில் விறுக்கென்று குரைத்தெழுந்தான்.<br /><br /><br />நாய் குரைத்த நனவுலகு... கனவதனைக் கலைக்க,<br />கடமை உயிர்த்து புலிமனதில் கர்ச்சித்து அமர்ந்தது.<br /><br />கண்மூடித் திறப்பதற்குள், முறுவல் உதட்டில் மறைந்தது<br />அழுத்தம் உறவு கொண்டது.<br /><br />விழிமூடி மடியிருந்த மகன் முகத்தில் அழுத்தம்<br />நொடி தோன்றி மறைந்த எழில் பூத்த முறுவல்<br />நுண்ணிய மாற்றம்தான்!......<br />அன்னைக்கு அவனைப் புது அதிசயமாய் காட்டியது.<br /><br />தன்னை யாரோ உற்றதாய் உணர்ந்தவன்<br />அன்னையின் நோக்கிலே உண்மையை உணர்ந்தான்.<br /><br />வெட்கித்த மணித்துளியில்,<br />கரிய முகம் சிவக்க கண்களை மூடினான்.<br />இன்னவன் சங்கடம் ஈன்றவளுக்குப் புரியாதா?<br /><br />அம்மா....<br />அடுக்களை செல்வதாய் அங்கிருந்து அகன்றாள்.<br />அன்னைதான் அகன்றாள் நெஞ்சத்துள் புகுந்த<br />பெண் அஞ்சுகம் அகலவில்லை.<br /><br />எண்ணத்தை அடக்கினான் மறுபடி எழுந்தது<br />அடக்க அடக்க வலிமை பெற்றுச் சிலிர்த்தது.<br /><br />அந்தச் சுந்தரப் பைங்கிளியை சந்தித்தால் என்ன?<br />கேள்வி வண்டாகி மனதைக் குடைந்தது.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6925413834765719932-25781525256197544?l=venkaiyan.blogspot.com' alt='' /></div>வேங்கையன் பூங்கொடி (காவியம்)http://www.blogger.com/profile/03445322919374394926noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6925413834765719932.post-52139282231145712562009-10-25T07:11:00.001-07:002009-10-25T07:11:25.308-07:00மௌன வலிகள்<br /><br />விடுமுறை நாட்கள் விரைந்து மறைந்தன.<br />வீதியில் வெயிலின் கடுமையும் தணிந்தது.<br /><br />உண்ட களையில் உறங்கி விழிக்கும்<br />மதியமும் மாலையும் கலந்த மத்திமம்.<br /><br />பிரிவுப் புயல் மையமிட<br />மௌனம் வலிகளைச் சுமந்தது.<br /><br />கண்களின் ஓரத்தில் கனிவை மீறி<br />கண்ணீர் வரவா? என்றது<br /><br />தாய்க்கும், சேய்க்கும் இடையினில் பிரிவு<br />சீனச் சுவராய் எழுந்தது.<br /><br />மோதிரம் தந்தவன் மேதினி நீத்த பின்<br />சொந்தம் என்பது அவள் சிந்தைக்கிவனே!<br />அப்பிள்ளையைத் தவிர எவர் உணர்வார்?<br /><br />ஊண் ஊட்டினாள்,<br />உப்பரிகை தேடும் உல்லாசன் அல்லாது<br />தன் மானத் தேன் ஊட்டி- தமிழ்<br />மானம் காக்க வளர்த்தாள்.<br />-------<br /><br />ஈருந்தி எடுத்து, இயல்பு நிலை சோதித்து<br />ஈன்றவள் விடைக்காய் இளையவன் நிமிர்ந்தான்.<br /><br />தாய்மை... .<br />நெஞ்சுக்குள் தவிப்பு<br />நஞ்சணிந்த நெஞ்சம்!<br />காணக் காண கருவறை கலங்கியது.<br /><br />ஏக்கத்துடன் தாயும்,<br />நாடு மீட்கும் நோக்கத்துடன் சேயும்!<br /><br />இனி..<br /><br />ஈன்றவளைக் காண்பது எப்போது?<br />தாய் அணைத்து முத்தமிட்டாள்.<br />தனயன் மெல்ல விடை பெற்றான்.<br /><br />ஈருருளி மிதியடியை இவன் கால்கள் உந்த<br />பார் விரித்த பாதை பயணத்திற்கு அழைத்தது.<br /><br />சீராட்டி வளர்த்தவள் சிறிதாகிச் சிறிதாகி<br />ஓர் பொட்டாகி ஒழுங்கை முனையில் மறைந்தாள்.<br /><br />காலுந்தக் காலுந்த காற்றைக் கிழித்து<br />ஈருருளி அவன் கனத்தை ஏற்றுப் பறந்தது.<br /><br />அதனையும் விஞ்சி- அந்த<br />கார்காலத் தென்றல் முகம்<br />இளையவனை ஈர்த்தது.<br /><br />கொள்ளை எழில் கொஞ்சும்<br />கோதை முகம் காண,<br />எல்லை இல்லாமல் ஏக்கங்கள் நிறைய,<br />நலன்புரி நிலையருகே<br />வந்த நிலை புரியவில்லை.<br /><br />ஆவல் பொங்கி, அகம் ஆள<br />தேவதையைத் தெரிகிறதா? எனும்<br />தேடல் விரிந்து, விழி ஆள<br />தெரு மறந்து போனது.<br />---------------------------------------------------------<br /><br />எறிகணைகள் குறிப்பெடுத்து சீரழித்த பாதை<br />ஆங்காங்கே புண்ணாகிப் புதரானது.<br /><br />வில்வண்டி பயணிக்கும்,<br />வீதியோரப் பயணிகளின் ஈருருளி ஏறி இறங்கி<br />எளிதாகப் பறக்கும் கரணம் அடிக்கும்.<br />பள்ளமும், மேடும் பழகிய பாதையில்<br />உழவு இயந்திரங்கள் உறுமி வெடிக்கும்.<br /><br />அவ்விடருற்ற சாலையில் ஈருருளி தடுமாறி,<br />இயல்பிழந்து, மேற்கிளம்பிச் சின்னக் கரணமிட,<br />தன்னை நிலைப்படுத்த, தரணியில் கால் ஊன்ற,<br />நெஞ்சத்தில் அணியான நஞ்சுக் குப்பியது<br />கண்டத்தைச் சுற்றி அவன் கவனத்தை ஆண்டது.<br /><br />சின்னஞ் சிறுபொழுது மின்னலிட்ட சிந்தனை<br />அன்னவன் அகம் ஒடுக்க அக்கணமே<br />அவ்விடம் விட்டு அகன்றுவிட நினைத்தான்.<br /><br />ஈருரளி, இடருற்று சாய்வேற்ற நிலை<br />திருத்தி, அதை நிறுத்தி,<br />நெற்றி வேர்வை ஒற்றி நிமிர்ந்தான்<br />கல்லாகச் சமைந்தான்.<br /><br />தவிர்த்துவிடத் துணிந்தது,<br />அகன்று போக நினைத்தது,<br />இயலாத செயலாக இவன் உறைத்து நின்றான்.<br /><br />விதி எழுதும் தேவனுக்கு இருகூர் விளையாட்டு!<br />விடுகதைகள் போட்டாலும் வெளிக்காது அவன் குட்டு!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6925413834765719932-5213928223114571256?l=venkaiyan.blogspot.com' alt='' /></div>வேங்கையன் பூங்கொடி (காவியம்)http://www.blogger.com/profile/03445322919374394926noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6925413834765719932.post-7893709070372802662009-10-25T07:09:00.001-07:002009-10-25T07:09:58.513-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">உரியவன்</span></span><br /><br />உயிரின் தேடல் விசாலமாக<br />உயரிய இலட்சியம் உளத்தைக் கவரும்.<br />நாட்கள் தாண்டும். நாளைய பொழுது<br />நயனம் நிறைக்கும் நாயகன் வருவான்.<br />தினம் தினம் மனதில் கனமிடும் ஏக்கம்.<br /><br /><br />காகித மடல்களில் மூடிய இரகசிய கனவுகள்<br />தேக்கு மரப்பெட்டியின் மூலையில் ஒடுங்கும்.<br /><br />செயல்களில் மாற்றம். சேவையில் புது நாட்டம்.<br />சிந்தனையில் செழுமை. வதனத்தில் தனி வசீகரம்.<br />ஆனால் .<br />உள்ளம் சிந்தை பறித்தவனின்<br />சிரித்த முகம் வேண்டும், வேதனை செய்யும்.<br />அந்த வேங்கை மைந்தனின்<br />வரவுக்காக -இந்த<br />மங்கை மைவிழிகள் கரையும்.<br /><br />ஆவல் பொங்கும். அறிவை மீறும்<br />குறி பிழைத்திடின் உயிரைக் கசக்கும்.<br /><br />கருகிடும் நாட்கள் காதலை வளர்க்கும்<br />காரிகை இவளின் கதை இதுதானே!<br /><br />பதினை பத்து நாட்கள் ஆனதா?<br />விதி கனைத்து வினாக் குறி இட்டதா?<br /><br />காவியக் குமரியின் கைகளைப் பிடித்து<br />கரைந்திடும் கணங்கள் கவிதை பாடின.<br /><br />எதிரியைப் பொருதும் புலிவீரர் காண்கையில்<br />நெஞ்சத்தில் மாபெரும் சோதனை. - இவள் கனவு<br />மஞ்சத்தை ஆளும் அவனைக் காணாமல்<br />உருகிடும் இதயத்தில் ஆயிரம் வேதனை. <br /><br />தெருவில் ஈருந்தி இரதத்தினில் தேவதை<br />மறுமுனைப் பள்ளத்தில் மானசீக மன்னவன்.<br />கால்களின் நடுவே உருளியை அழுத்தி<br />கைப்பிடி இறுக்கும் காரியம் புரிந்தான்.<br /><br />கருகிய பொழுதுகள் அவள் உயிரிடை இட்ட தீ<br /><br />அவனைக் கண்டதும்<br />புனலிட்ட பூக்களாய் உயிர்த்தன.<br /><br />ஆவலோடு அவடம் வந்த ஆரணங்கு செல்வி<br />தாவலுடன் ஈருந்திதனை விட்டிறங்கி நின்றாள்.<br /><br />அரியவன்! .<br />உயிருக்கும் உறவுக்கும் உரியவன்!<br /><br />'கண்டேன் செம்மலை" உணர்வுகள் குதித்தன.<br /><br />ஆவலும் அதை அடக்கும் ஆளுமையும்<br />சிந்தைக் களத்தில் சண்டைகள் இட்டன.<br />கை,கால்கள் குளிர்ந்திட,<br />இரு கன்னங்களும் சூடேறிச் சிவக்கும்<br />ஒப்பில்லாச் சங்கதி ஒன்றங்கு நிகழ்ந்தது.<br /><br />அவன் விழிகள் இவளையும்,<br />இவள் கயல்கள் அவனையும்<br />ஆளுமையாய் ஈர்த்தன.<br />புருவங்கள் துடித்துப் புதுக்கதைகள் பேசின<br /><br />புறச்சூழல்.... .<br />ஒரு கணம் தான் சுதாகரித்து வென்றனர்.<br /><br />'பேசலாமா?" .<br />பிறிதொரு யோசனை<br />சேதுவின் மனதிலே,<br />குறுக்கலாய் ஒன்று 'கூடாது" என்றது.<br /><br />கடமை காத்திருக்க காதலுக்கு என்ன வேலை?<br />எண்ணமதை எறிந்ததாய் இளையபுலி நினைத்தான்;.<br /><br />'என்ன பேசலாம்?" செல்வியவள் சிந்தனை.<br />சிந்திக்க தெரிந்தளவு செயலுக்குத் துணிவில்லை.<br />வந்தனை செய்யக் கூட முடியாத விந்தை நிலை<br />இந்தப் பருவப் பாவையிடம் எவர் செய்த மாற்றமிது?<br /><br />வினாடிப் பொழுதுகளில்<br />தன் நிலை தேற்றி முறுவல் பூத்தவன்<br />அகன்று செல்ல அகங்கள் துடித்தன.<br />சென்றவன் திக்கை நின்று பார்த்தவள்<br />நெஞ்சம் அவன் பின்னோட<br />நலன்புரி சங்கம் ஏகினாள்.<br /><br />இந்த நாடகம்<br />இருவருக்குள்ளா?<br />இன்னிரு சோடிக் கண்கள் மறுத்தன.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6925413834765719932-789370907037280266?l=venkaiyan.blogspot.com' alt='' /></div>வேங்கையன் பூங்கொடி (காவியம்)http://www.blogger.com/profile/03445322919374394926noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6925413834765719932.post-57323037858643542472009-10-25T07:07:00.001-07:002009-10-25T07:07:38.536-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">அகரத்து பாடம்</span></span><br /><br />நன்றி என்பது நாகரீக மேன்மை<br />பண்பியல் பகரும் அகரத்துப் பாடம்<br />உரைப்பவராலும், ஏற்பவராலும்<br />எடுத்துப் போற்றும் சொல்லின் வடிவம்.<br /><br />இலட்சியம் மனதில் உதித்தவர் முதலில்<br />பண்பியல் பாடமே கற்கின்றார்.<br />அலட்சியமாக அதனைத் தவிர்த்தவர் பின்னர்<br />அவதியுற்றே அரற்றுகிறார்.<br /><br />நேற்றைய பொழுதின் இப்பூவையர் சேவையை<br />இன்றுலவும் இவனுயிர் மெய் உரைக்க,<br />நன்றி செப்ப நலன்புரி வந்தவன்<br />நங்கை ஒருத்தியே நங்கூரம் இட்டிருக்க<br />அடுத்தவள் வரவிற்காய் அங்கேயே காத்திருந்தான்.<br /><br />குழலூதும் இவன் பேச்சு இனியது என்பதால்<br />குழலிக்கு மணித்துளிகள் மறந்தது உண்மையே.<br /><br />வீரமூறும் கதைகள்பல விகடமாகப் பேசியவன்<br />நாவீச்சு ஒலியிழக்க நலங்கெட்டு நலியலானான்<br />ஒலிதொலைத்த இவன் நிலைக்கு விடை தேடப் பூங்குழலி<br />அவன் நோக்கும் புறநோக்கில் தன் விழியை ஓடவிட்டாள்.<br /><br />கண்களில் விழுந்த காட்சி - அதற்கு<br />இவ்விருவர் மட்டுமே சாட்சி.<br />குழலி தோழியை அறிந்தவள் தானே!<br />இனியவன்தான் சற்று விழித்தான்!!<br /><br />யுகங்கள் தேவையில்லை இந்த யுவரின் நிலையை அறிய<br />அவர் அகங்கள் பட்ட பாட்டில்<br />இருவர் மையல் நிலையும் தெரிய...<br />புரிந்தவர் புரிந்தனர்.<br /><br />குறும்புடன் சிரித்த இருவர் எண்ணமும்<br />தீர்வினை ஒன்றாய் தொட்டன.<br />காலங்காலமாய் காவியக் கதைகள்<br />சொன்னவை பொய்யாய் ஆகுமா?<br /><br />ஆடிவரும் தேரழகு அற்புதப் பேரழகு<br />நிலம் நோக்கி நடை பயின்ற<br />முகம் சிவந்த தேவதையை<br />முழுமையாக நோட்டமிட்டான்.<br /><br />கார்முகிலும், திரிபிறையும்<br />காண்பவரைக் கவரும் காந்தக் கயல்களும்,<br />கூரான புருவங்களும், நேரான நாசியும்,<br />செழுமைமிகு கன்னங்களும், செவ்வண்ண உதடுகளும்,<br />சின்னக் கழுத்தழகும், செவ்வாழை நிறத்தழகும்,<br />ஏற்ற வயதுக்குற்றபடி எழில் கொஞ்சும் யௌவனத்தாள்.<br /><br />இவளைப் பார்த்தொருகால் கவி படைக்க<br />கம்பன் இங்கு பிறந்திருந்தால்<br />காவியங்கள் பன்னூறு காற்றாகப் படைத்திருப்பான்.<br /><br />'சேது மட்டும் விதிவிலக்கா?"<br />தனக்குள் சிரித்தான் இனியவன்.<br /><br />அசைந்து வரும் ஆரணங்கை தன்பால் ஈர்ந்திட<br />தன்னிருப்பைக் காட்டச் செருமினான், இருமினான்.<br />ஆண் செருமல் கேட்ட அணங்கு அரண்டு நிமிர்ந்தாள்.<br />அங்கு பேருவகை கொண்ட போரியல் புலி கண்டாள்.<br /><br />ஈருருளி நிறுத்தி உள் வந்தவளைக் காட்டி<br />'செல்வி" என்று அவள் சுயம் சொன்னாள் பிரிய சகி.<br /><br />ஆரோக்கியம் பற்றி அளவளாவல் தொடர்ந்தது.<br />சீறி பாய்ந்த செல்துகள்கள்<br />மெய்யுள்ளே சென்று மேலும் மேலும் சிதறியதால்<br />நெடுநாள் வைத்தியம் இவனுடல் கேட்டது.<br />அடிக்கடி வைத்தியம் அவனுக்கு என்பதால்<br />அவையினை முடித்துத் தேறி வந்ததே இவன் நிலை.<br /><br />சொற்களைப் புடம்போட்டு அவன் செப்பிடச் செப்பிட<br />செந்தமிழ் மங்கையர் சிந்தை கலங்க<br />செவிப்புலன் ஏற்றனர்.<br /><br />-----------<br /><br />------------------------------------------------------------------------------<br /><br />இனியவன் விகட கதைகளின் ஊடே<br />கனிமயில் செல்வியை அளக்க விழைந்தான்.<br />ஆழியை வெல்லும் ஆழமுடைய<br />அப்பெண் மனம் முன்னால் தோற்றான்.<br />அகத்தில் அழுத்தம் முகத்தில் வெகுளி<br />உள்ளக்குரல் உரத்து உரைத்தது.<br /><br />நீண்டநேரம் நினைப்பைத் தாக்க<br />வீரப்புலிமகன் விடைபெற்றான்.<br /><br />வனப்புக் கோடி பெற்ற இளமயில் நங்கை<br />வன்மை கோடி கொண்ட தன்னுயிர்த் தோழன்<br />இணைத்துப் பார்த்தான் நினைப்பே இனித்தது.<br /><br />செருக்களப் புலியின் தருக்கடக்கும் கிளியிவள் - என<br />எண்ணத்தில் பலமான கணக்குப் போட்டான்.<br />இனிக்கும் நினைவுடன் பாசறை வந்தவன்<br />சுவர் அரன் சுதாவைச் சுகம் கேட்க மறந்தான்.<br /><br />செல்லும் இடமெங்கும் சேதுவைத் தேடினான்<br />இன்னவன் ஆவல் இளந்தோழரை ஈர்த்தது.<br />'உயிர் காத்த கடவுளைப் பூசிக்கப் போகிறான்<br />வழி காட்டுங்கள்" என<br />வாய் முட்டும் சிரிப்பொலியும் கேலியும் பிறந்தன.<br />தோழரின் கேலியைத் தூக்கிப் புறம் வைத்து- போர்த்<br />தளபாடம் சோதிக்கும் சேதுவிடம் வந்தான்.<br />'இனியவா" என்று இழுத்தணைத்தான் சேது.<br /><br />உலைக்களத்தில் காத்தவன்<br />எமனோடு போராடி உயிர்ப் பறவை மீட்டவன்<br />நன்றி சொல்கையில் நாத் தழுதழுக்க<br />இனியவனின் ஓரவிழிகள் கசிந்தன.<br /><br />'என்னடா இது? ஏனிந்த ஆர்ப்பாட்டம்?"<br />என்ற சேதுவை மகிழ்வுடன் பார்த்தான்.<br />மர்மப் புன்னகை பூத்தான்.<br />பாசறைப் பந்தங்கள் சுற்றியே சூழ்ந்தனர்.<br />சுகம் கேட்டனர். அகம் திறந்து தம் அன்பினைக் கொட்டினர்.<br /><br />'பற்று வைத்தனரா என்னிடம்?"<br />இனியவன் கண்கள் பனித்தன.<br />இறுகும் உறவுகள் தணித்தன.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6925413834765719932-5732303785864354247?l=venkaiyan.blogspot.com' alt='' /></div>வேங்கையன் பூங்கொடி (காவியம்)http://www.blogger.com/profile/03445322919374394926noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6925413834765719932.post-73381317750836521012009-10-25T07:02:00.000-07:002009-10-25T07:03:58.660-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">காய்க்கும் உறவுகள்</span></span><br /><br />வேவுப் புலிகள் தம் பணி முடிக்கும்<br />தருணத்தில் ஒளிர்ந்து மிளிர்ந்தனர்.<br /><br />எதிரி முகாமின் ஏற்றத் தாழ்வுகள்,<br />ஒலியலை வழங்கும் தொடர்புக் கோபுரம்,<br />அழிவை பெருக்கும் ஆயுதக் களஞ்சியம்,<br />படையினர் உறையும் பதிந்த பகுதிகள்,<br /><br />செல்களை ஏவும் பல்குழல் சுழல்கள்,<br />குண்டுகள் விதைத்த மண்டலிப் பரப்பு,<br />மின்சாரம் பாயும் கம்பி வேலிகள்,<br />அசைவை உணர்த்தும் இரவுச் சூரியர்கள்,<br /><br />இடிந்து நொறுங்கிய நேற்றைய வீடுகள்,<br />கற்கள் முட்கள் அடர்ந்த காணிகள்,<br />நச்சுப் பூச்சிகள் நிறைந்த புதர்கள்,<br />கட்டுகள் இழந்த சாவுக் கிணறுகள்<br />என்று பற்பல......<br /><br />முன்றல் பரப்பில் எதிரி முகாமின்<br />மாதிரி ஒன்று வடிவம் கொண்டது.<br /><br />இனியவன் வரவில் கனிந்த உறவுகள்<br />இனிவரும் பொழுதினை எண்ணிக் காய்த்தன.<br /><br />தலைவனின் ஆணைக்காய் காத்திருந்த சேனையின்<br />விழிகளில் ஒளிரும் இலட்சிய நெருப்பு<br />வலிகளை எரிக்கக் கனன்றது. - அங்கு<br />தளபதியர் வரவிற்காய் காத்திருந்தர் களப்புலிகள்.<br /><br />இனியவன் சிந்தை இடரினில் தவித்தது.<br />நிலைமையை அறிந்து நிலையின்றித் துடித்தது.<br />தோழனின் மனதினை அறிந்திட விழைந்தது.<br />துணிந்தொரு கேள்விக் கணையினைத் தொடுத்தது.<br /><br />'தெளிந்த சிந்தைக்கு தெரியாத விந்தை என்ன?"<br />புரியாது சேது விழிகளால் வினவினான்.<br /><br />'தெருவோரப் பள்ளம்"<br />தூக்கிப் போட சேது அதிர்ந்தான்.<br />பாக்கியில்லாது பதைப்புற்று விழித்தான்.<br /><br />'தெருவோடு நடந்தவையை<br />அருகிருந்து பார்த்தானா?....... எப்படி?"<br /><br />'என்னடா என் கேள்விக்கு<br />பதில் இன்னும் இல்லை?"<br />இனியவன் குரல் ஓங்கி ஒலித்தது.<br /><br />சேதுவின் நாவோ செயலற்று உலர்ந்தது.<br />ஆயிரம் எண்ணங்கள் அகத்திற்குள் அலைந்தன.<br /><br />'அவளைப் பற்றி அறிந்திருப்பானோ?"<br />கேள்வி கடலாய் கொந்தளித்து எழுந்தது.<br /><br />செந்தமிழினியவன் செப்பிய கூற்றினால்<br />சேதுவின் செயலிலே சாது தடுமாற்றம்.<br /><br />நட்புக்குள் அகப்பட்டால் தப்புதல் இலகா?<br />வழியின்றி - பேசும் வகையின்றித் தவித்தான்.<br />தகுந்த காரணம் தேடித் தளர்ந்தான்.<br /><br />அவ்வேளை .<br />தப்ப வைக்க வந்ததுபோல் - யாழ்த்<br />தளபதி வரவு தெரிய,<br />செப்புக் குண்டுச் சரத்தினை<br />எண்ணும் விதத்தினால் தன்னை மறைத்தான்.<br /><br />நாளைய இரவு!!!<br />பகைவர் முகாமின் பாடைக்கு நாட்குறித்தானது.<br />மாதிரி வடிவின் முன்- தளபதி<br />நீட்டிய தடியுடன் திட்டங்கள் செப்பினார்.<br /><br />குழுக்கள் குழுக்களாய் உழுக்களைப் பிரித்து,<br />இலக்கு நோக்கி, எளிதாய் நகர்ந்து<br />முன்னேறித் தகர்க்கும் நெறியினை உரைத்தார்.<br /><br />மருத்துவக் குழுவும், ஊர்காவற் படையும்<br />தயார் நிலையில் இருக்கப் பணித்தார்.<br /><br />கடல் தவிர்த்து முத்திசை வெளிக்கும்<br />முப்பெரும் தளபதிகள் ஒன்றிலே சேது<br />என்றது அவர் கூற்று.<br /><br />திட்டமிடலில் இரவு கரைந்தது.<br />வட்டச் சூரியன் கிழக்கு நுதலில்<br />பொட்டுப் போல் எழுந்தான்.<br /><br />திடலெனத் திரண்ட வயங்களின் மத்தியில்<br />இனியவன் ஓடித் திரிந்தான்-அவன்<br />நலத்தினைக் காட்டி, களத்தினை மறுத்த<br />தோழரை மனதில் சினந்தான்.<br /><br />பூமியைச் சுற்றும் சந்திர கலைபோல்<br />சேதுவை இனியவன் சுற்றினான்.<br /><br />ஆமை போல அகத்தினை ஒடுக்கி,<br />சேது இனியவனை (ஏ)மாற்றினான்.<br /><br />அழுத்தமுள்ள அகமது அணையுமா?<br />உயிர்த்து உயிர்த்து உன்னை (ஏ)மாற்றும்.<br /><br />இழுத்துப் பூட்டிய இதயம் திறக்கும்<br />அப்போது பார்க்கிறேன் நண்பா!<br />வாய்க்குள் வளர்ந்ததை -மனப்<br />பாய்க்குள் சுருட்டினான்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6925413834765719932-7338131775083652101?l=venkaiyan.blogspot.com' alt='' /></div>வேங்கையன் பூங்கொடி (காவியம்)http://www.blogger.com/profile/03445322919374394926noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6925413834765719932.post-75728123141423354962009-10-25T07:00:00.000-07:002009-10-25T07:01:30.845-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">வேவு புலிகள்</span></span><br /><br />தாளரவம் கூட உச்சமாய் கேட்கும்<br />ஆளரவம் தெரியாத அமாவாசை அல்!<br />வான்வெளி எங்கும் விண்மீன்கள் கண் விழிக்க<br />காரிருள் போர்த்திக் காசினி அயர்ந்தது.<br /><br />அரச பயங்கரத்தால்<br />அரைச் சுவராய் ஆகாயம் பார்த்து<br />உயிர் மூச்சிழந்த உன்னத மனைகள்.<br />நோக்கும் இடமெல்லாம் கறுப்புப் பேய்களாக<br />காண்பவரைப் பயமுறுத்தும் சிறுபற்றைக் காடுகள்.<br /><br /><br /><br /><br />இவற்றுக்குள்,<br />நாயகர்களாக நச்சரவங்கள்!<br />இடிந்த சுவற்றுக்குள்ளும், கறையான் புற்றுக்குள்ளும்<br />குடி கொண்டு ஆங்காங்கே உலவி<br />அரசாட்சி செய்யும்!<br /><br />இந்த மன்னவர்கள் ஆட்சியிலே<br />இரவு நேர மின்மினிகளும்,<br />நுணல்களும் தகவலின்றிக் கண் மறையும்.<br /><br />இவைகளைத் தாண்டினால் அப்பொருது களத்தில்<br />இராட்சதப் பரிதி வட்டங்கள்<br />குறுகுறுத்து இருள் அழிக்கும்.<br /><br />அவ்விடத்தில்<br />பூமகளின் மேனியெங்கும் வெடிப் பூக்கள் காத்திருக்கும்.<br />ஆளரவம் அறிந்தால் உயிரைக் காவு கொள்ளப் பூக்கும்<br /><br />தொடர்ந்தால்.....<br /><br />காலனின் காதலி போல் மின்காவு கம்பி வேலிகள்.<br />இன்னும் முன்னேறின் புலி வருமோ? எனக்<br />கிலி பிடித்த நிலையினில் எலிகளின் காவலரன்!<br /><br />அக்காவலரன் உள்ளிருக்கும்<br />கனரகச் சுடுகலன்களும், கைக் குண்டுகளும்,<br />காயத்தைச் சிதறடிக்கும் மோட்டார் எறிகணைகளும்<br />காற்றின் சலசலப்பைக் கேட்டாலும் உடன் கனலும்.<br /><br />வேவு புலிகள் சொல்லச்சொல்ல<br />வேங்கை மைந்தர் பகிர்ந்து கொண்டர்.<br /><br />நேரம் வந்தது<br />வீரர் அணிகள் சீராய் எழுந்தன<br />தகவல் புலிகளின் பின்னே நகர்ந்தன.<br /><br />எதிரிக் களத்தைச் சுற்றி வளைத்து<br />ஏக காலத்தில் சிதைப்பது திட்டம்.<br /><br />வலிகள் திணிக்கும் காடையர் சுற்றி- பல<br />வரிவயங்கள் பதுங்கி நகர்ந்தனர்.<br /><br />ஓரளவு தூரம் நெருங்கி ஆனதும்<br />நேரம் பார்த்துக் காத்திருந்தனர்.<br />நள்ளிரவு தாண்டும்வரை நகரக் கூடாது<br />எள்ளளவேனும் எதிரிக்குத் தெரியக்கூடாது!<br />சேதுவின் கட்டளை செருக்கள வீரரின்<br />காதுவழியே கனதியாய் நிலைத்தது.<br /><br />பற்களில் விசம் வைத்துப் பயமுறுத்தும் நாகங்கள்<br />நெஞ்சில் நஞ்சணிந்த நாயகர்களைக் கண்டு<br />நாணிக் கூனி நகர்ந்து ஓடின.<br /><br />கறுப்புப் பேய்களாய் காட்சி தரு பற்றைகள்<br />உரம்பெற்ற உழுக்களின் உரசலில்<br />சிலிர்த்துச் சிலிர்த்துத் தம்சிந்தைகளைத் தொலைத்தன.<br /><br />முட்களின் ஓட்டத்தில் சில மணிகள் கடந்தன.<br /><br />நள்ளிரவு சற்று நகர்ந்து கொண்டது.<br />கால்களால் உந்தி, உந்தி நிலமகள் மீதிலே<br />உழுக்கள் புழுக்களாய் உடலால் ஊர்ந்தனர்.<br />பாயத் துடித்திருக்கும் புலிவீரர் பின்னிருந்து<br />படைத் தளபதி சேது<br />முன்னேறு உத்திகளை முடுக்கிக் கொண்டிருந்தான்.<br /><br /><br /><br />முட்களையும், கற்களையும் முகத்தெதிரே மூச்சுவிடும்<br />விச யந்துக்களையும் தாண்டி...........<br />ஒளிக்கலங்கள் விழித்திருக்கும ;ஓரத்தை அண்மித்தர்.<br /><br />'ஒளி வீசிகளை செயலிழக்க வை!"<br />சேதுவிடம் இருந்து ஆணை பிறந்தது.<br />செருக்கள வீரர் செயலில் இறங்கினர்.<br /><br />ஓசையில்லாச் சுடுகலன்கள்<br />சூரிய விளக்குகள் நோக்கி<br />கூரிய குண்டுகளை உமிழ்ந்தன.<br /><br />ஒன்றன் பின் ஒன்றாக, ஈர்பத்து இருள்வலிகள்<br />இறந்து இருள் வளர்த்தன. தருணம் வாய்த்தது.<br />தரணி பரவிய மிதிவெடி தாண்டி<br />எதிரியைக் கதி கலக்குவதே மீதி!....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6925413834765719932-7572812314142335496?l=venkaiyan.blogspot.com' alt='' /></div>வேங்கையன் பூங்கொடி (காவியம்)http://www.blogger.com/profile/03445322919374394926noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6925413834765719932.post-76103374829622464162009-10-25T06:59:00.001-07:002009-10-25T06:59:38.756-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">நஞ்சணிந்த நாயகர்</span></span><br /><br />சேது மூளை கலங்கி விழித்தான்.<br />கடைசி நேரக் கள நிலைத் திட்டம்<br />முத்தளபதியர் பிரிவுகள் மாறின.<br />முக்கியமான சாதனம் சுமந்த சிலர்<br />நலிந்த திசைக்கு நகர்த்தப் பட்டதால்<br />மிதிவெடி தாண்டுமுன் மதி வெடித்து அலைந்தது.<br />கத்தி முனையில் கால் வைத்தாற்போல்<br />களத்தில் வீரர் நிலைமை!<br /><br />மிதிவெடி தாண்டுதடைக்கு எங்கே போவது?<br />சிந்திக்கும் வேளை இதுவல்ல என்றே<br />சிங்கியைக் கடித்தனர் சீரிய இருபுலிகள்!<br /><br />பற்களின் இடையே சயனைற் குப்பிகள்<br />சடசடத்து உடைந்தன- அவை<br />அப்பாலும், இப்பாலும் அகல முடியாது<br />இக்கட்டு நிலையிருந்த தோழர்கள் இதயத்தைக்<br />கசக்கி காயப்படுத்தின.<br /><br />கண்ணாடித் துகள்கள் காவிய வீரர்களின்<br />வாய்களில் கீறி தம் கைவரிசை காட்ட<br />விசமது வேகமாய் அவ்வேங்கையர் மெய்களில்<br />விரைந்து பரவியது.<br /><br />கை, கால்கள் குறண்டின.<br />கழுத்து நரம்புகள் விம்மிப் புடைத்தன,<br />சுவாசப்பை விரியாது மூச்சுகள் முனகின.<br />இருப்பினும்......<br />தாயகத்திற்காக ஆகுதியாகும் பரவசத்தோடு<br />தோழர்களைப் பார்த்த<br />அந்த...... வேங்கையர் விழிகள்<br />வெற்றியைக் கூறி வெறித்து அடங்கின.<br /><br />இடமும், வலமும் இணைந்தே நகர்ந்த<br />இளைய புலியரின் இதயங்கள் வெடித்தன.<br />விம்மி ஒரு கணம் வெதும்பித் துவண்டன.<br />தும்மி முடிக்கும் ஒரு கண வேளைக்குள்<br />துயரம் இறுக உள்ளங்கள் உறுதி பூண்டன.<br />-------<br /><br /><br />-------<br /><br />[color="#4169E1"]தலைசாயா தகவல்கோபுரம்[/color]<br /><br />சூரிய விளக்குகள் சுடர் இழந்திட<br />எதிரிப் படைகளின் பிடரிகள் கலங்கின.<br /><br />துயின்றவரோடு- புலி<br />வந்தாச்சென அரண்டவர் பாதி!<br />கையில் கிடைத்த ஆயுத பலத்தால்<br />தம்மைக் காக்க விழைந்தனர் மீதி!<br /><br />தகவல் கோபுரம் தலை சாயாததனால்<br />அரச படைகள் தகவல் செப்பின.<br /><br />பலாலியில் இருந்து கெலிகள் பறந்தன.<br />வாரணப் படைகளுக்கு வானலை சேதிசெப்ப<br />உடனடி நடவடிக்கை கடலில் எழுந்தது.<br /><br />முக்கி, முக்கி குறிகளற்று குண்டுகளைக்<br />கரைக்குத் துப்பின.<br /><br />விடமுண்ட தோழர் உடலங்களை<br />வெடிப்பூக்கள் பரவிய தரையினில் கிடத்தி<br />வெடிகளின் ஓசை துரிதமிடத் துரிதமிட<br />வேற்றுவர் தடத்தை வேங்கைகள் தாண்டினர்.<br /><br />திடீரென ஒளிக்கோலம் சூழ மிளிர்ந்தது.<br />வௌ;வேறு திக்காக சூரியச் சுடர்கள்<br />கொழுந்து விட்டன!<br /><br />கடந்த பகலில்<br />புதிதாய் முளைத்த இரவுச் சூரியன்கள்<br />வேவு புலிகளை ஏமாற்றிச் சிரித்தன.<br />தற்காப்பு எடுக்க முடியாத இக்கட்டுநிலை!<br />'விளக்கை அடியடா!'<br />எனும் ஆணை எழுமுன்<br />வீரியத்தோடு சுடுகலன்கள் சுழன்றன.<br /><br />ஒளிசிந்திச் சிரித்தவை ஓய்ந்து செத்தன.<br />ஒரு மூச்சு விட்டு உடல் நிமிருமுன்<br />விண்ணிருந்து ஒளி பறந்தது.<br />உக்கிரம் நிறைந்த உலைக்களமதை<br />பகலாய் மாற்ற<br />இயந்திரப்பறவை பிரயத்தனம் செய்தது.<br /><br />தொடர்ந்து....<br />உலங்கு வானூர்திகள் உறுமி உறுமி<br />குண்டுகளை உமிழ,<br />புலிகளுக்கு நிலைமை சாதகம் இல்லையென<br />மூன்று தளபதியரும் முடிவினை எடுத்தர்.<br /><br />நிதர்சனம் அறிந்த பெரிய தளபதி<br />சேதம் தவிர்த்து<br />உழுக்களின் குழுக்களை வெளிவரப் பணித்தார்.<br />ஒவ்வொருவராகப் பின்னே நகர்ந்து<br />தங்களைக் காத்து வெளிவர முனைந்தர்.<br />உயிர் சேதத்தையும், மெய் காயங்களையும்<br />தவிர்க்க இயலாது தமக்குள் ஏற்றர்.<br /><br />நீரிருந்தும், நிலத்திருந்தும்,<br />நிர்மல வானிருந்தும்<br />அரச படைகள் அட்டூழியமிட்டன.<br /><br />சகாக்கள் திரும்பிய சஞ்சல நிலையால்<br />சேது தனக்குள் மாய்ந்து மருகினான்.<br /><br />சிந்தை, செயல்<br />சக தோழர்களைக் காக்க- அவன்<br />தன்னைக் காக்கும் தன்நிலை மறந்தான்.<br />அந்நேரம், முன்னரன் எதிரியின்<br />கனரகத் துப்பாக்கி கனலத் தொடங்கியது.<br /><br />குண்டுகள் சிதறின. அதிலொன்று<br />சேதுவின் கன்னத்தருகிருந்த<br />நாடிப் பரப்பை நறுக்கென்று துளைத்து<br />அந்தச் செருக்களப் புலியை செகத்தில் வீழ்த்தியது.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6925413834765719932-7610337482962246416?l=venkaiyan.blogspot.com' alt='' /></div>வேங்கையன் பூங்கொடி (காவியம்)http://www.blogger.com/profile/03445322919374394926noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6925413834765719932.post-64780125989897849812009-10-25T06:57:00.001-07:002009-10-25T06:57:51.361-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">உலுக்கும் அத்தாட்சி</span></span><br /><br />வண்டமிழ் மண்ணில் குண்டுமழை பொழிந்தது.<br />வல்லாளர் ஊரின் மேல் எறிகணைகள் அதிர்ந்தன.<br />வான் தாக்குதல் வலியது, ஆகையால்<br />புலிகள் நிலமகள் புதருக்குள் ஒதுங்கினர்.<br /><br />மக்கள் மனைகள் கற்குவியல் ஆகின.<br />ஒதுங்கும் உயிர்களைப் பதுங்கும் குழிகள் காத்தன.<br /><br />படைத்தவன் இடத்தே மன்றாடிக் கிடந்த<br />பதுமைகளிடையே பைங்கிளி பதைத்தாள்.<br />நேற்றைய நாள் நகர... நகர..<br />விட்டு விட்டு அவள் வலது கயல் துடித்தது.<br /><br />உறக்கம் வராத இரவுப் பொழுதிலே<br />நுண்ணிய உணர்வு நலிந்து, நலிந்து<br />சஞ்சலச் சிலுவையைச் சுமந்தது.<br /><br />ஏன்? என்று அறிய முடியாத<br />அகத்தில் நிலைத்த அந்த வேதனை!<br /> பார்த்துத் தாய் கூட இவள்<br />தவிப்பை ஏன்? என்று கேட்டாள்.<br /><br />தன்நிலை அறியாத தத்தை எதுவென்று சொல்வாள்?<br />அந்த அதுவே எதுவென்று புரியாத போது!!<br /><br />நேற்று முன்தினம்<br />கண் நிறைத்த இவள் கனவு மன்னவன்<br />ஏற்ற பொறுப்புகள் என்னென்ன என்று- இந்த<br />எழில்நிலா அறிவாளா?<br /><br />நள்ளிரவு தாண்டி நகர,<br />நடப்புகள் என்னவென்று தெரிந்தது.<br />நங்கைக்கு தன் மனநாயகன் இருப்பும் புரிந்தது.<br /><br />இரவிரவாக வெடிகளின் ஓசை<br />இதயத்தைக் கிழித்துவதைத்தது.<br />உறவை எண்ணி இருந்தவள் உள்ளம்<br />உவகை இழந்து தவித்தது.<br /><br />விடிவெள்ளி முளைக்க விடுதலைப் புலிகளின்<br />பிக்கப் ஓரிரண்டு வீதி வழியே பீறிட்டோடி<br />பீதியைக் கிளப்பி மறைந்தது.<br />ஊரே விழித்து வீதியில் நின்றது.<br />இவள் என்ன விதிவிலக்கா?<br /><br />இருளும், ஒளியும்<br />இரண்டற கலந்த இளைய காலை<br />இவளைக் கடந்தது நாற்சில்லு ஊர்தி<br />வேகமாய் நகர்ந்த வாகனக் கதவின்<br />ஓரப்பரப்பெங்கும் இரத்தப் பிசுபிசுப்பு!<br /><br />கண்கள் கண்ட இக்காட்சி இனி அவள் குலையை<br />உலுக்கும் அத்தாட்சி ஆகுமென்று அணங்கிவள் அறிவாளா?<br /><br />ஊர் திகில் கொண்டு வெளிச்ச ஆடைகட்ட<br />சூழ்ந்த....<br />போர் மேகம் கொடையில் கர்ணனை வென்றது.<br />தொடரும் ... கண்ணின் துடிப்பு<br />கன்னியின் எண்ணத்தில் கலவரக்கதை எழுத,<br />கரைந்த பொழுதின்<br />நடப்பியல் கனத்த இன்னல்கள் பகிர,<br />காயம் பட்டவர் யார்யாரென<br />விதியோ! கண்ணிகள் வைத்திருக்க,<br />இந்நிலை விடுவிக்க வருபவர் யாரென..<br />விலகும் கணங்கள் கேட்டுச் செல்ல.......<br /><br />நாளில் பாதி பதுங்கும் குழிக்குள்<br />சாயங்காலம் சத்தம் குறைந்தது.<br /><br />ஊர் முழுக்க போர் காயங்கள்!<br />மனிதர்கள், விலங்குகள், மாளிகை, கோபுரம்<br />விதிவிலக்கின்றி காயம் பட்ட கணக்கு ஏராளம்.<br /><br />புண்பட்டவரும் சந்திவந்து<br />புதினம் கேட்கும் அன்றாட வாழ்நிலை!<br />முதல்முறை என்றால் அல்லவா<br />அரண்டு ஒதுங்குவதற்கு!....<br />சேதி கொண்டு தோழி வந்தாள்.<br /><br />நண்பியைக் கண்டதும் கண்கள் கலங்கின.<br />சேதியைக் கண்டம் தனக்குள் தடுத்தது.<br />பாங்கி ஒருத்திக்கு படுகாயம் எனப்<br />பூரணத்தாய்க்குப் பொய்யை உரைத்தாள்.<br /><br />குழலி முகத்தைக் காணக் காண<br />பூரணம் பெரிதாய் கவலை கொண்டாள்.<br />இந்நிலை உற்ற பெண்மகள் தாயை ஓரங்கட்டினாள்.<br />ஓர்கை இழுத்துச் சூழ்நிலை மாற்றினாள்<br />அன்னையைத் தவிர்க்க என்னென்னவோ செய்தாள்.<br /><br />புதிதான பெண் நடப்பு புதிராக இருப்பினும்<br />பெரிதாக எண்ணவில்லை பெற்றெடுத்த பெருந்தகை!<br />ஆதலால்....<br />போர் புதினம், ஊர் புதினம் அறிய<br />தந்தையொடு, தாயும் தலை வாசல் ஏகினாள்.<br /><br />உள்ளே...<br />சாளர வழியாக உள்ளேகி மாருதம்<br />மங்கையர் மத்தியில் உலவியது.<br /><br /><br />ஆளரவம் அணைந்ததும் சகியை அணைத்தாள் குழலி<br />விசித்திரமாய் இவள் நோக்க விளக்கமின்றி<br />பேச்சினிலே தெளிவுமின்றி திக்கித்திணறித்<br />தவித்தாள் சேதி சொல்லும்தோழி<br />எதற்கென்று தெரியாது எழிற்செல்வி விழித்தாள்.<br /><br />'என்னவென்று சொல்லேன்டி?'<br /><br />'என்னவென்று சொல்வேன்?<br />ஒப்பில்லா உன் காதலுளம் எப்படித் தாங்குமடி?'<br /><br />பாங்கி வாய் முணுமுணுப்பில் பதறினாள் பைங்கிளி<br />'என்னவர்க்கு.......'<br />செல்விக்கு சொற்கள் வெளிவர மறுத்தன.<br /><br />'காயம் பட்டவர் காலனுக்கு அருகிலாம்!<br />ஊர் முழுக்க இதுதான் பேச்சு!'<br />கேட்கக் கேட்க கேவல் எழுந்தது.<br /><br />காயம் பட்டவர் காலனுக்கு அருகிலா?<br />எதையும் கேட்கும் புலனதை ஏந்திழை இழந்தாள்.<br />மெல்ல மெல்ல கண்கள் இருள<br />மேற்கொண்டு எதனையும் உணராது விறைத்தாள்.<br /><br />சேதியதனைப் பாதி பகருமுன்<br />மூர்ச்சையாகும் அப்பேதையை<br />அருகிருந்தவள் அணைத்தாள், தேற்றினாள்.<br /> தலையை வருடித் தைரியம் சொன்னாள்.<br /><br />அரற்றிப் பிதற்றி அழ முடியாத<br />அன்புப் பாங்கியின் அகநிலை அறிந்தவள்- மேலும்<br />அத்தையலை நோக்கும் தைரியம் இழந்தாள்.<br /><br />காதோரம் மெல்ல<br />'கலங்காதே செல்வி கடவுள் இருக்கிறார்."<br />என்றே கூறி பிரியசகியைப் பிரிய மனமின்றி<br />மெல்ல அசைந்து மௌனமாக அகன்றாள்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6925413834765719932-6478012598989784981?l=venkaiyan.blogspot.com' alt='' /></div>வேங்கையன் பூங்கொடி (காவியம்)http://www.blogger.com/profile/03445322919374394926noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6925413834765719932.post-76425927447231433562009-10-25T06:55:00.000-07:002009-10-25T06:56:23.508-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">கள்ளம் புகுந்தது</span></span><br /><br />இரவு படர்ந்தது<br />அவரவர் உறவுகள் தேடியும் கூடியும்<br />ஊரதன் காரியம் நடந்தது.<br />கந்தக நெடியின் மையப் பகுதிக்குள்<br />வாழ்வியல்..... இன்னும் தொடர்ந்தது.<br /><br />அறையினில் முடங்கி வெளிவரா மகளினை<br />அழைத்து பூரணம் நெருங்கினாள்<br />அருகினில் அம்மா காலடி கேட்டு<br />பெண்மகள் கண்களைத் துடைத்தாள்,<br />பஞ்சணைக்குள் முகம் புதைத்தாள்.<br /><br />தலையை வருடிய தாயவள் சேயிடம்<br />நலமா? என்றே கேட்க<br />கண்மணி அவளும் தலையைப் பிடித்து<br />வலிக்குதென்று இயம்பினாள்.<br /><br />நேற்றைய இரவின் தூக்கக் கெடுதியும்,<br />வெடிகள் வீசிய கந்தக நெடியும்,<br />நீண்ட நேர பங்கர் இருப்பும்<br />தலைவலி கொடுக்கும் அறிந்தது தானே!<br /><br />'தூங்கி எழுந்தால் தெளியும்" என்றே<br />பூரணம் தேநீர் தந்து தைலமிட்டாள்.<br /><br />பிரிவின் பிடியில் உறவுகள்<br />இரவிற்கிதுதான் பிடித்ததா?<br />ஊடல் கூடல் அறியாவிடினும்<br />உயிரின் தேடல் வதைத்தது.<br /><br />கண்கள் இரண்டும் இணைந்து நனைந்து<br />செம்மை ஏறிச் சிவந்தன.<br /><br />இமைகள் பொங்கி வழிந்து நலிந்து<br />விழிகளை மேவிட விழைந்தன.<br /><br />நாசி நீர்மை கோர்த்து நிறைத்து<br />இவள் இன்னல் நிலையைச் செப்பியது.<br /><br />அழகுப் பூமுகம் உலர்ந்து தளர்ந்து<br />துளிர்ப்பை எங்கோ தொலைத்தது.<br /><br />கண்ணெடுத்து ஒருகால்- அவன்<br />திருமுகத்தைக் கண்டால் போதும்<br />இப் பெண்மனம் இன்னல் விட்டிங்கு ஆறும்.<br /><br />உரிமையோடு காண உறவென்று இல்லை<br />நலம் கேட்க என்றால் நண்பனும் அல்ல,<br />பாழும் மனம் கிடந்து பைத்தியமாய் அலைந்தது.<br /><br />'நாளை சென்றவரைக் காணாது போயின்<br />நஞ்சேனும் உண்டென்னை மாய்ப்பேன்"<br />உள்ளுக்குள் எண்ணங்கள் பொல்லாச் சிறகெடுக்க<br />இரவு நீண்டது நீண்டது நீண்டேயிருந்தது.<br />இவளின் எண்ணமும்<br />ஓங்கி ஓங்கி ஓங்கி வளர்ந்தது.<br /><br />கங்குல் கரைந்தது.<br />பனிப்புகை அகலாக் கிழக்கு வெளிப்பு<br />பற்கள் துலக்கப் பொடியும், துவைத்த உடையும்,<br />கிணற்றடி உறவும் விடயம் உறுத்த<br />பூரணம்.....வியந்த கண்களால் மகளை அளந்தாள்.<br /><br />இழுத்துப் போர்த்தி இதமாய் உறங்கும்<br />பிடித்த காலைப் பொழுது- அதை<br />விடுத்து எழுந்து விரையும் குளியல்<br />வியப்பைத் தானே வழங்கும்.<br /><br />நேற்றைய பொழுதின் தலைவலி!<br />நேரத்தோடு தூக்கம்!<br />புலருமுன் விழித்த நிலைக்கு<br />புதிய காரணங்கள் கூறின.<br /><br />காதல் என்றொரு காவியம் நுழைந்திட<br />கன்னி மனதில் கள்ளம் புகுந்தது.<br />பூமகள் போன்ற பெண் மனம் இங்கே<br />பொய்மையை ஏற்று மணந்தது.<br /><br />சோதனை, வேதனை வென்று<br />மாசாதனை படைக்கும் மனதிடம் எழுந்தது.<br />போதனை இன்றியே புதியபாடம்<br />பூரணமாக இவளை ஆண்டது.<br /><br />உற்றவனைப் பார்க்க உயிர் தவித்தது.<br />உறையுள் விட்டுச் செல்வது எப்படி?<br />கற்ற வித்தையைக் கை கொடுக்கும்<br />காரணமாகக் காட்ட விழைந்தாள்.<br /><br />'ஊர்முழுக்க சீரழிந்ததால்<br />தொண்டர் சேவைக்கு ஆட்கள் வேண்டுமாம்."<br /><br />ஈன்றவள் தன் குரல் கேட்கின்றாளா?<br />கூர்ந்து பார்த்தாள் பைந்தமிழ்ப் பாவை.<br />அன்னை விழியில் ஆயிரம் கேள்விகள்.<br />போரதன் இயல்பு மாறிடா வேளை.....<br />மகளை அனுப்ப மனம் ஒப்பவில்லை.<br /><br />அடிமேல் அடித்தால் அம்மி நகராதா?<br />பொய் மேற் பொய்யும் கற்பனைக் கதையுமாய்<br />பள்ளித் தோழியைப் பரிதாபம் ஆக்கினாள்<br />கள்ளம் புகுந்த அருமைப் புதல்வி.<br /><br />அன்புதானே அன்னை என்பது<br />அவள் உயிரைப்படைக்கும் உலகமல்லவா!<br />மனம் கசிந்தது.<br />மகளுக்கு செல்ல அனுமதி மிகுந்தது.<br /><br />'யாருடன் செல்வாய்?" என்றொரு வினா<br />அன்னை வாயிடை பகர<br />சொல்லக் காத்திருந்தவள் போல்<br />'குழலியோடு" என்று குரல் கொடுத்தாள்<br />அவசரம் நிறைந்த அவ்வெழில்க் குமரி.<br /><br />அரைகுரையான அம்மாவின் தலையாட்டல்<br />அவளை வரையரை கடந்த வான்மயிலாய் ஆக்கியது.<br />அடுத்த கணம் அம்மா மறைந்தாள்<br />வீதியில் ஈருருளி விசைப்படகு ஆனது.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6925413834765719932-7642592744723143356?l=venkaiyan.blogspot.com' alt='' /></div>வேங்கையன் பூங்கொடி (காவியம்)http://www.blogger.com/profile/03445322919374394926noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6925413834765719932.post-69155225770229285772009-10-25T06:54:00.001-07:002009-10-25T06:54:57.399-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">மறவன் உயிர்ப்பூ</span></span><br /><br />குழலிக்கு ஒரு கணம் குவலயம் சுழன்றது.<br />திகைப்பு எல்லை கடந்தெங்கோ சென்றது.<br />தோழியின் துணிவு துவட்டிப் போட்டது.<br /><br />'உறவில்லா உறவுக்கு உறவுமுறை உண்டா?"<br />உச்சந்தலையில் கேள்வி நச்சென்று குட்டியது.<br /><br />துயர் சுமந்த தோழி நிலையுணரும் நிலை இல்லை.<br />உள்ளதினை உள்ளபடி உணர்ந்திருந்தாள் பூங்குழலி.<br />இருந்தும்.. 'வா" என்று அழைத்தவளுக்கு<br />மறுக்கும் வைரநெஞ்சம் இருக்கவில்லை.<br /><br />சாக்குப் போக்குச் சொல்லி<br />சகி மனதைத் தேற்றிடலாம் என்ற இவள்<br />நோக்குப் பலிக்கவில்லை<br /><br />ஊர் இணைந்த காவற்படை ஊரைக் காக்கும் படை<br />வீட்டுக் கொருவர் இணைந்த புலிகளின் துணைப்படை<br /><br />சக்கை அடைப்பதிலிருந்து சண்டைகட்கு உரித்தான<br />சில்லறைத் தேவைகளை தம்தரப்பால் வழங்கும்<br />தற்காப்புப் படை இவர்கள்<br />இவர்களை மீறி எவ்விடயமும் இல்லை<br />இவர்கள் போராளிகள் எனத் தடயமும் இல்லை.<br /><br />அத்தகைய ஒருவர்தான் அண்டை வீட்டு அன்பரசு<br />எத்தகைய விடயமும் அவருள்ள அடக்கம்.<br />அவரை அண்டி குழலி அறிந்தாள்.<br />புலிகளின் மருத்துவப்பாசறை இருக்குமிடம் தெரிந்தாள்.<br />மங்கையர் இருவரும் இளையபுலிவீரன்<br />நலம் காணப் புறப்பட்டனர்.<br /><br />ஈருருளி உந்த இடையிடையே தடுமாறி<br />புலிகள்..... வாகன அணி பார்த்து<br />மனதிடையே படபடத்து,<br />அறிவொன்று, செயலொன்றாய்<br />அந்தரித்து அலமலக்கும் சிநேகியிட்டு...<br />குழலி சிந்தையிலே நொந்தாள்.<br /><br />மருத்துவப் பாசறையின் வாசலோரம்<br />பைங்கிளிகள் வந்த பின்னும்<br />பேச ஒரு வார்த்தையில்லை<br /><br />வாசலிலே நின்ற உழு<br />வினாக்கள் கொண்டு விழி நிறைத்தான்.<br /><br />விடை அறிந்த பிற்பாடு வீரர்களைப் பார்க்க<br />அனுமதிகள் கிடையாதென<br />விதந்து உரைத்த விதத்தில் உயர்ந்தான்.<br /><br />கட்டளைகள் விஞ்சியதால் கெஞ்சுவதில் பயனில்லை<br />செய்வதேதும் அறியாது குழலியவள் தயங்க<br />குமுதவிழிக் குளம் நிரம்ப, உதடு அழுத்தி<br />வரும் விம்மல் அடக்கி வனக்கிளி நிலைத்தாள்.<br />-----------------------------------<br /><br />பாசறைக்குள் ஆட்சி செய்யும் பண்ணையார் போல் ஒருவன்<br />காயமுற்ற வேங்கையரின் கவலைகளைப் போக்கினான்.<br />பேசிப் பேசி அவரிடத்தே புன்னகைப் பூ எடுக்க<br />பெரும்பாடு பட்டான்.<br /><br />ஓர்மமது நிறைந்ததனால்<br />வேதனை ஓலங்கள் கேட்கவில்லை.<br />வாதை மிகுந்திடினும்<br />வன்மையுற்ற மனங்களுக்கு வலிகள் தெரியவில்லை.<br /><br />வெற்றிச் சேதியது எட்டித்துப் போனதனால்<br />தோல்விக் கசையடிகள் தோற்றமிட்டு வலித்தன.<br /><br />அந்த வலிகளுக்கே.. .<br />இவன் பேச்சு மருந்திட்டு ஆற்றினான், அமர்த்தினான்.<br /><br />அந்நேரம், வாசலரன் வேவுபுலி<br />வெளியே யாருடனோ பேசக் கேட்டவன்<br />எட்டி ஒரு கால்வைத்து எம்பி மண்மூட்டை மீதேற<br />மதிலரன் வெளிப்பக்கம் இருமங்கையரைக் கண்டான்.<br /><br />சந்திக்கச் சந்தர்ப்பம்..<br />இங்கிப்படி அமையுமென்று சிந்தித்தே பார்க்கவில்லை!<br /><br />அனுமனைக் கண்ட சீதையென<br />செல்வி செழித்துத் துளிர்த்தாள்.<br />குழலி கேட்க விழையுமுன்பே<br />இனியவன் கதவு திறந்தான்.<br /><br />வாசலில் நின்ற புலியவன் வியக்க,<br />வாச முல்லைகள் திகைத்து மலைக்க,<br />தயக்கமின்றியே தாரகை அழைத்து<br />தனிவழி காட்டியே நடந்தான்.<br /><br />உளவலி நிறைய தளபதி சேது<br />தன்நிலை மயங்கக் கிடந்தான் - அவன்<br />தலை முதல் கால்வரை சிலகளக் காயங்கள்<br />கதைகள் சொல்லிக் கசிந்தன.<br /><br />உறக்கம் பாதி, மயக்கம் பாதி<br />இடையிடை விழிப்பு இயல்பில் இடறி<br />மண்டலி ஈர்ப்பில் மறவன் உயிர்ப்பூ!<br /><br />கண்டதும் நடுங்கி, தோழியில் ஒடுங்கி,- உள்ளம்<br />கொண்டவன் அருகே சென்றது தாமதம்<br />உதட்டு விளிம்பில் விம்மல் வெடித்தது.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6925413834765719932-6915522577022928577?l=venkaiyan.blogspot.com' alt='' /></div>வேங்கையன் பூங்கொடி (காவியம்)http://www.blogger.com/profile/03445322919374394926noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6925413834765719932.post-52722630143483285582009-10-25T06:52:00.000-07:002009-10-25T06:53:20.919-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">உறுமல் புலிக்கு அழகு</span></span><br /><br />நாடிப் பகுதியில்<br />துளைத்த குண்டு - உயிர்<br />நாடியை நாடி நிலைத்தது.<br />தேடித் தோண்டில் ஆவி பறக்கும்.<br />மருத்துவர் மரத்து மறுத்தார்.<br /><br />குண்டோடு இணைத்து கொண்டொரு பத்து<br />காயம் ஆற்ற இட்டு,<br />வலியைக் குறைக்கும் வலிமையைப் பெருக்கும்<br />பதநீர் உடலில் ஏற்றினார்.<br /><br />ஊசி முனையில் இறங்கும் திரவம்<br />உயிரைப் பிடித்து நிறுத்த,<br />நாசி வழியே மூச்சுக் காற்று<br />நலிவை வென்று நிலைத்தது.<br /><br />காயக் களைப்பு கண்களை மேவ<br />இமைகள் கவிந்த வேளை,<br />விம்மி வெடித்த சின்ன விசும்பல்<br />விழிக்கச் சொல்லித் தொழுதது.<br /><br />கண்கள் காண்பது மெய்யா? - இல்லை<br />மனக் கண்ணில் ஒளிரும் பொய்யா?<br /><br />உள்ளத்தை அள்ளி எடுத்தவள், -அவன்<br />உயிர்ப்பூமாலை தொடுத்தவள்,<br />எண்ணக் கருவில் நிலைத்தவள்,<br />கண்களில் கனிவைத் தேக்கினாள்.<br /><br />உற்றது தாமதம்<br />சட்டென சேது எழுந்திட, - அவன்<br />சரீரம் சரிந்து தோற்றது.<br /><br />களத்தில் காயம் பலருக்கு - அவரைக்<br />கண்டிடவே என் உளவிருப்பு.- அங்கு<br />பிரியசகியைப் பிரிய சகி<br />செப்பிய காரணம் செம்மையுறும்.<br /><br />இங்கிதம் அறிந்த நண்பர்கள்<br />இணைந்தே அவ்விடம் விட்டகன்றர்.<br />அங்கொரு தனிமையின் உற்பத்தி<br />அந்தக் கணங்களை ஆண்டது.<br /><br />இவளினை இங்கு காண்பதற்கு - இவன்<br />இதயம் கனவுகள் கண்டதில்லை<br />இதுவரை பேசிப் பழகவில்லை<br />இருப்பினும் எங்ஙனம் இவள் வந்தாள்?<br /><br />சிந்தனைப் புள்ளிகள் கோலமிட<br />கேள்விகள் எழுந்து குதித்தன.<br /><br />மூடிக் கட்டிய முகத்திடையே<br />வேதனைச் சுருக்கம் ரேகையிட<br />சின்ன விழிகள் இமைக்காத<br />செல்விப் பெண்ணவள் துடித்தெழுந்தாள்.<br /><br />கண்மணி இரண்டும் பரபரக்க - அவன்<br />கரத்தினைப் பற்றி வலி அணைத்தாள்.<br /><br />துணிவு பிறந்தது எவ்விதமோ?<br />துயரே திகைக்க விழி விரித்தான்.<br />உயிரியல் பாடத்தில் புதுப்பக்கம் - இவன்<br />இதயத்தின் மத்தியில் எழுதியது.<br />உள்ளத்தில் களிப்பு கொண்டாலும்<br />உறுமல் புலிக்கு அழகல்லவா?<br /><br />சினத்தை முகத்தில் பூசிக் கொண்டான்.<br />செல்வியை அந்நியம் ஆக்கிக் கொண்டான்.<br />வெறுப்பை விழிகளில் தேக்கிக் கொண்டான்.<br />விரும்பாப் பார்வையை வீசி வைத்தான்.<br /><br />பார்வையை உணர்ந்தவள் பதறி விட்டாள்.<br />பண்பினை நினைத்தவள் கரத்தை விட்டாள்.<br />வேங்கையின் விழியால் வெந்து விட்டாள்.<br />வேதனைச் சுவட்டால் நொந்து விட்டாள்.<br /><br />அன்பே இல்லா அவன் இயல்பா?<br />அவனை வரித்தது இவள் பிழையா?<br />ஆயிரம் ஊசிகள் அகம் ஏற<br />ஏந்திழை இதயக் காயம் பட்டாள்.<br /><br />களத்தில் ஏற்பட்ட பின்னடைவு<br />களப்புலி இவனை மாய்த்திடினும்<br />உளத்தில் ஏற்பட்ட மென்னடைவு - அவன்<br />உணர்வை மெலிதாய் மேய்ந்தது.<br /><br />பார்வையில் அந்நியப்படுத்தியவன்<br />எண்ணக் கோர்வையில்<br />உறவைப் பகிர்ந்திருந்தான்.<br /><br />ஏந்திழைக் கெதுவும் புரியவில்லை - அவள்<br />எழில் முகம் சூம்பிக் கருகியது.<br /><br />இருமனம் கூடி நேசித்தால்<br />இதயத்தில் வலிகள் தோன்றாது - இதில்<br />ஒரு மனம் மட்டும் யாசித்தால்<br />துயரம் வாழ்வை வாசிக்கும்.<br /><br />பேசிப் பார்த்தால் என்ன நிலை?<br />பேதை நெஞ்சம் ஏங்கியது.<br />கூசிக் குறுகி உணர்வெல்லாம்<br />கோழைத்தனமாய் ஒடுங்கியது.<br /><br />வாயைத் திறக்க முடியாத<br />வரிப்புலி பதில்தான் பகர்வானா?<br />தூய மனதின் மையல் இதை<br />மாயத் தோற்றம் என்பானா?<br /><br />மூளைக்குள்ளே கூச்சலிட்டு<br />காலக்கிழவி கடந்து சென்றாள்.<br /><br />மௌனத் தேவதை கோலோச்ச<br />மாருதப் புரவி பேசியது.<br />விதிக்கு இந்த மோனநிலை.....<br />வாடிக்கையா? வேடிக்கையா?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6925413834765719932-5272263014348328558?l=venkaiyan.blogspot.com' alt='' /></div>வேங்கையன் பூங்கொடி (காவியம்)http://www.blogger.com/profile/03445322919374394926noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6925413834765719932.post-46969886309033404502009-10-25T06:51:00.001-07:002009-10-25T06:51:38.008-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">பேசத் தெரியாத பிள்ளை</span></span><br /><br />ஈன்றவள் அணைப்பும், இட்ட முத்தமும்<br />ஈந்த விடையாய் ஏற்று நகர்ந்தான் தீரப்புலி<br />அவன் கால்கள் உந்திட,<br />ஈருந்திப் புரவி மெல்ல மெல்ல<br />வேகம் எடுத்தது.<br /><br />உறுதி நிறைந்த உன்னத தேகம்<br />தெரு முனையில் குறுகி மறைந்தது.<br /><br />தாயின் ஈரவிழிகள் உலர்ந்தன.<br />இதயம் சிலுவை சுமந்தது.<br /><br />தாவி ஓடி அண்ணன் காலொடு<br />கறுப்பன் போட்டி இட்டது.<br />'ஆவி துடிக்கும் அன்னை தனியே'<br />என்றே உணர்ந்ததும் நின்றது.<br /><br />தாய் மண்ணைக் காக்க<br />அண்ணன் போக - அவன்<br />கண்ணைக் காக்கக் கறுப்பன் வந்தது.<br /><br />தாயின் காலடி உரசும் சேய் போல்<br />ஒட்டி அருகே அமர்ந்தது.<br />மேரியின் வேதனை உணர்ந்து, - அதனில்<br />வாரித் தன்னை இணைத்தது.<br /><br />இதனை உற்றவள் தன்நிலை தெளிந்தாள்.<br />கறுப்பன் தலையை மெல்ல வருடினாள்.<br /><br />உடனே....<br />கள்ளம் இல்லா வெள்ளைப் பிள்ளை<br />உச்சியிலிருந்து உருகி வழிந்தது.<br />தத்துப் பிள்ளையாய் தாவித் தாவி<br />தன் அன்பினை வள்ளலாய் சொரிந்தது.<br /><br />தாயைக் காத்தல் தன்பணியென - அது<br />தன்னுள் நினைத்தது. - தொடரும்...<br />காவல் பணியில் நாயகனாகத்<br />தன்னை நிறைத்தது.<br /><br />மகவைப் பிரிந்த மாதா துயரம்<br />மாபெரும் கடலாய் ஆனது.<br />பிரிவுப் படலம் தொடர்கதை எழுதி<br />உறவு கொண்டாடிச் சிரித்தது.<br /><br />தனயன் முகத்தில் தோன்றிய உணர்வு,<br />கரிய முகத்தின் அரிய சிவப்பு...<br />கடந்த நாட்களின் கலங்கரை போல<br />அன்னை அகத்தில் நிலைத்தது.<br /><br />நினைவுச் சுழிகள் திரும்பத் திரும்ப<br />ஓரிடத்தில் வலயமிட்டன.<br /><br />பிள்ளை எண்ணம் பொழுதைக் கரைத்தது<br />இரவு தொடரும் ஆட்சியில் நிலைத்தது.<br /><br />வீட்டினுள்ளே படுத்திருந்த<br />கறுப்பன் எழுந்து கதவை பிராண்ட,<br />வினயத்தோடு பல்லிகள் கொழிக்க,<br />வீட்டு முகட்டில் கோட்டான் அலறல்.<br />மனதிடை ஏதோ மருகி எழுந்தது.<br /><br />கலவரத்தோடு மேரி எழுந்து கதவின் தாளைத்திறக்க<br />தோட்டக் கிணற்றின் மூலையோரம்<br />ஓட்டமெடுத்த வீட்டுக் கறுப்பன்<br />நாட்டு நாய்கள் ஊளை கேட்டு<br />கூட்டுச் சேர்ந்து மெட்டுப் போட்டது.<br /><br />அச்சம் என்பது ஆளரவமின்றி<br />மெல்ல மெல்ல மனக்கூட்டில் புகுந்தது.<br /><br />கோட்டான் அலறலும்,<br />கொடும் பல்லிகள் சொல்லும்,<br />வீட்டு நாய் ஊளையும், அப சகுனமாகி<br />சேது அன்னையைச் சஞ்சலப் படுத்தின.<br /><br />அன்னை மனம் அன்ரனியை நினைத்தது.<br />சிந்தனை விரிய சிரசு விறைத்தது.<br />'மகனுக்கு இன்னலா?' மனம் தவித்தது.<br />இரவி வரும்வரை இரக்கமின்றி இன்னல்<br />அவளை வாட்டி வதைத்தது.<br /><br />அதிகாலை,.. சாலை பார்த்து<br />கலிசூழ சேது அன்னை<br />கடந்து போகும், ஏகும் போர்புலிகள்<br />முறுவலித்தனர், முகம் மலர<br />சுகம் கேட்டனர்.<br /><br />'ஆண்டவரே உமக்குத் தோத்திரம்.<br />மகவைக் காக்கும் கர்த்தரே உமக்கு நன்றி'<br />இதயத்துள்ளே இறையைத் துதித்தாள்.<br />இருப்பினும்...-<br />அவள் தாய் தனத்தில் வலியொன்று<br />தவித்துத் தவித்து தனக்குள் விசித்தது.<br /><br />என்றுமில்லா அமைதியோடு அன்றைய பகல் கடக்க,<br />சூரியனும் மேற்கு வானை மெருகூட்டி மறைந்தான்.<br /><br />'ஞாலத்து வான் தன் கருங்கோலத்தைக் காண்' என்றிட<br />வெள்ளிகள் நிறைந்தன. விதவிதமாய் நிறத்தன.<br /><br />கீழே........<br />தன் மனதைத் தொலைத்துத் தொலைத்து<br />தென்றல் தவழ்ந்தது.<br />கோள பூமியின் கொள்ளை அழகெல்லாம்<br />தழுவி முகர்ந்தது.<br /><br />ஈன்றவள் உள்ளத்தில் இனம் புரியா உணர்வு<br />நள்ளிரவு தாண்டி நாழிகைகள் நகர<br />தூரத்தில் எங்கோ வெடிகளின் ஓசை<br />'அல்' அதன் அமைதியைக் கிழித்து<br />துல்லியதாய் கேட்டது.<br /><br />மணித்துளிகள் நகர்ந்தன.<br />உலங்கு வானூர்திகள் உறுமி உறுமிக்கடந்தன.<br />வெள்ளி பூக்கும் விடிகாலை பொழுது<br />குண்டுவீசு விமானங்கள் கூவிக் கொண்டு பறந்தன.<br /><br />அன்றைய பகல் தூரத்தில் எங்கோ<br />அரச படைகளின் ஆங்காரம் மிகுந்தது.<br /><br />பெற்ற மனமோ பித்தாகியது.<br />அவளைக் கடக்கும்..<br />புலிமுகங்கள் மௌனித்துக் கொண்டன.<br />கலவரம் விழிகளில் ஒளிர்ந்தது.<br /><br />பிள்ளையர்க்கு சாது பின்னடைவு என்பதே!<br />அன்னையிடம் தஞ்சமான அன்றைய சங்கதி.<br /><br />அடுத்த நாட்காலை கொடிதாய் எழுந்தது.<br />கறுப்பன் சோர்ந்து கவலையாய் இருந்தது.<br /><br /><br />அன்னை அழைக்க நிமிர்ந்து பின்<br />நீட்டிய காலில் தலையைச் சாய்த்தது<br />பேசத் தெரியாத அப் பாசப்பிள்ளை.<br /><br />என்னவாயிற்று இவனுக்கு? என<br />அன்னையின் உள்ளத்தில்...<br />முன்னவன் கவலை முழுதாய் இருக்க,<br />இன்னதன் நிலையும் இடையினில் சேர்ந்தது.<br /><br />அண்டை வீட்டு பிலோமினாவும், எதிர் வீட்டு மரியதாசும்<br />கூட்டுச் சேர்ந்தனர் குசுகுசுத்துப் பேசினர்.<br />வீட்டுக்கு வந்தர், விடயம் செப்பினர்.<br /><br />வாயிலும், வயிற்றிலும் அடித்து - அந்த<br />வயத்தை ஈன்ற வனிதை அழுதாள்.<br /><br />கட்டிய ஆடையை உதறி உடுத்தி<br />வெள்ளிக் கம்பிகள் ஓடிய குழலை முடித்து<br />மருத்துவப்......பாசறை நோக்கி<br />அப்பாசத்தீ புறப்பட்டாள்.<br /><br />பின்னால் வந்த கறுப்பனை உறுக்கி,<br />முற்றத்து மரத்தில் முடிந்து கட்டி,<br />மரியதாசிடம் கவனப்படுத்தி,<br />மனித மாதா மகனை நாடினாள்.<br /><br />கால் போன போக்கில் வீதியில் செல்ல<br />தாண்டி நின்றது ஒரு தமிழ்புலி வண்டி.<br />இன்னவளின் நிலையை அறிந்த வேங்கையின்<br />ஈருருளி அன்னையைச் சுமந்து நகர்ந்தது.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6925413834765719932-4696988630903340450?l=venkaiyan.blogspot.com' alt='' /></div>வேங்கையன் பூங்கொடி (காவியம்)http://www.blogger.com/profile/03445322919374394926noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6925413834765719932.post-6298394057752719432009-10-25T06:47:00.000-07:002009-10-25T06:48:26.188-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">விடைபகரா வித்தகன்</span></span><br /><br />வார்த்தைகள் இன்றி அலைந்த மௌனம்<br />வலிகளை வளர்த்துப் பெருத்தது. - நீர்<br />கோர்த்த கண்கள் குளங்களாகி<br />மெல்லியள் நிலையை உரைத்தது.<br /><br />இருவருக்குள்ளும் இடைவெளி ஓங்க<br />இனிமை குமுறி அழுதது.<br />காதல் என்னும் காவியம் அங்கே<br />கலங்கிக் குழம்பித் தவித்தது.<br /><br />அழுகைக் குரலது அவ்விடம் மேவ<br />அம்மா ஓடி வந்தாள்.<br />தன் மகவை வருடி உச்சி முகர்ந்து<br />மனதின் உணர்வைப் பகிர்ந்தாள்.<br /><br />அவன் காயம் பட்ட காயம் தொட்டு<br />கண்ணீர் உகுத்துக் கரைந்தாள்.<br />கண்ட கணத்தில் அன்னையென்று- அப்<br />பெண்ணை உணர்ந்தாள் செல்வி.<br /><br />தலையில் இருந்து கால்வரை தடவி<br />தனயன் தேகம் நோக்கி நிமிர்ந்தவள்<br />உருகும் சிலையென தவிப்புடன் நின்ற<br />தாரகை கண்டு துணுக்குற்றாள்.<br /><br />கண்களின் முன்னே நின்றவள் மெல்லக்<br />கருத்துக்குள் அடர்ந்து நுழைய<br />இன்னொரு புறத்தில் தாயவள் மனதில் ஓர்<br />நுண்ணிழை தன்னால் அவிழ்ந்தது.<br /><br />தாய் கண்மணியில் கேள்வி கோர்த்து<br />தன் கண்மணியைப் பார்த்தாள்.<br /><br />மௌனமாய்க் கண்மூடி, மனதிற்குள் போராடி,- சேது<br />விடை பகராத வித்தகன் போலானான்.<br /><br />அவ்விடத்தே..<br />சொல்லுக்குள் அடங்காத சங்கடம் நெளிந்தது.<br />செல்விக்குத் தன்நிலை சஞ்சலம் மிகுந்தது.<br /><br />மணித்துளிகள் மௌனத்திலும்,<br />விழிகள் பேசத் துணியும் விநோதத்திலும் நகர்ந்தன.<br /><br />காலதேவன் கணக்கில்<br />கூட்டல், கழித்தல் பிழைக்குமா?<br /><br />பேசிப் புரிந்திடப் பொழுதைத் தந்து<br />சந்தர்ப்பம் கொடுத்துச் சறுகிப் போனவள்<br />சங்கடம் தீர்க்கவும் வந்து சேர்ந்தாள்.<br /><br />உள்ள நிலையை உணர்ந்து கொண்டவள்<br />உதவி செய்வதே நட்புக்கு அழகெனும்<br />இயல்பு நிலைக்கு இலக்கணம் ஆகினாள்.<br /><br />'நேரம் ஆகிறது போகலாமா?'<br />சகியை நோக்கி சகியவள் வினவ<br />சடுதியில் ஏற்று ' தலையைச்<br />சட்டென ஆட்டினாள் செந்தமிழ் சேயிழை.<br /><br />தலைதான் ஆடியது<br />தறிக் கெட்ட மனமோ.. சேதுவை நாடியது.<br /><br />கண்கள் மூடிய காளை,<br />'நேரம் ஆகிறது'<br />எனும் சொல்வலி கேட்டு<br />அகத்தினில் துடித்துப் புறத்தினில் விழித்தான்.<br /><br />அந்நேரம் .<br />சேயிழை அவளும் வாயிலாக் மடந்தையாய்<br />'ஓம்' அசைவில் அவசரம் காட்ட<br />இன்னல் இடியாய் இவனுள் விழுந்தது.<br /><br />வஞ்சியர் இருவரும் வந்த வழி ஏகினர்.<br />கொஞ்சுதமிழ் கோதையின்<br />கெஞ்சும் விழிகளில் விஞ்சி நின்றது<br />ஒரே ஒரு வினா!<br />மிஞ்சி மேவப் பதிலது இருந்தும் - இவன்<br />பகர மறுத்தான்.<br />விரும்பாதவன்போல் விறைப்பாய் இருந்தான்.<br /><br />சின்னவன் நடப்பை<br />பார்த்த தாயின் இதழ்களில் மென்னகை!<br /><br />எத்தனை நாடகம் பார்த்தவள் இத்தாய்!<br />தந்தையை விஞ்சியா... தனயன் இருப்பான்?<br /><br />பெற்றவள் உணர்ந்தாள் - பெரும்<br />கனம் கொண்டாள்.<br />இன்னொரு பக்கம் இன்னலுள் மாண்டாள்.<br /><br />ஒவ்வாத உறவுகள் பிரிவிலே விலகும்.<br />ஒருமித்த உறவுகள் பிரிவிலே இறுகும்<br />புரியாத அன்னையா இவள்?<br /><br />புத்திரச் செல்வனைப் புரிந்தவள் அணைத்தாள்.<br />தாய்மையின் அன்பிலே தனயனும் கரைந்தான்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6925413834765719932-629839405775271943?l=venkaiyan.blogspot.com' alt='' /></div>வேங்கையன் பூங்கொடி (காவியம்)http://www.blogger.com/profile/03445322919374394926noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6925413834765719932.post-90136998116282495252009-10-25T06:46:00.001-07:002009-10-25T06:46:46.268-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">ஊர்த்தாய் கூற்று</span></span><br /><br />நெஞ்சில் இருப்பவன் நெருப்பெனச் சுட்டால்<br />கஞ்சமலர் கருகியா போகும்?<br /><br />கொஞ்சிக் குலவும் காமம் தவிர்த்து<br />விஞ்சி விறைக்கும் அவனாளுமை பிடித்தது.<br />கெஞ்சுதல் என்பதை அறியா அவனின்<br />நெஞ்சு நிறைத்த கர்வம் பிடித்தது.<br />சிந்தையில் ஒளிரும் காதலை மறைக்கும் - அச்<br />சிந்தனைச் சிற்பியைச் செல்விக்குப் பிடித்தது.<br /><br />கடந்த நாட்கள்<br />காவியக் கோதையின் கண்களை நனைத்திடினும்,<br />படர்ந்த மனதில் இன்னும் அவனே<br />பலமாய் பதியமிட்டான்.<br /><br />நாட்கள் நகர்ந்தன. வாரங்கள் வளர்ந்தன. - பின்<br />மாதம் ஆகி ஆண்டிலும்பாதி அவதியாய் தாண்டியது.<br /><br />ஏக்கம் நிறைந்த எண்ணக் குமரியின்<br />கனவுகள் எல்லை கடந்தன.<br />அவள்<br />கண்ணுக்கினியவன் - இக்காவிய நாயகன்<br />காயம் பட்ட காயம்தேறி<br />மீண்டும் காவலரன் நிறைத்தான்.<br /><br />காணும் தருணம்<br />(அவன்) இறுகியும், (இவள்) உருகியும்<br />இளநெஞ்சங்கள் துடித்தன.<br /><br />அதே சமயம்.......<br />அந்நியப்படை முகாம்களுக்குள்<br />ஆயுதக் கிடங்குகள் நிறைந்தன.<br />அடுத்த தொடராய் மாபெரும் அழிப்பிற்கு<br />ஆயத்தமாகி வளர்ந்தன.<br /><br />அமைதியைக் கிழி;க்கும் உலங்கு வானூர்திகள்,<br />ஆகாயம் தமதென்று ஆர்ப்பரிக்கும் அவ்ரோக்கள்,<br />நீரில், நிலத்தில், நீலவானில்<br />சாகசம் புரியும் இயந்திரக் கழுகுகள்,<br />குத்துக் கரணத்தில் குண்டுகள் ஈனும்<br />சூப்பர் சொனிக்குகள்,<br />வேவு காவும் வீரியக் குருவிகள் என<br />பறந்து பறந்து யாழ் குடாநாட்டைக்<br />குறிப்புகள் எடுத்தன.<br /><br />பேரினவாதப் புல்லர்களோடு<br />அமெரிக்காவின் செல்லர்கள் பறந்தனர்,<br />பயிற்சி பல வழங்கினர்.<br />கெரில்லாப் போரதை அடக்கி ஒடுக்க<br />வேண்டிய அனைத்தும் வல்லரசுகள்<br />மாபெரும் பாரியாய் வாரி வழங்கின.<br /><br />பாக்கு நீரினைப் பரப்பு வெளிகளில்<br />நீண்ட பெருத்த பீரங்கிக் கப்பல்கள்,<br />சாத்தான் போல சாகரம் மீதில்<br />வீரிய, சூரிய சண்டியக் கப்பல்கள்,<br />அவற்றைச் சுற்றிச்சுற்றி விசைந்து திரியும்<br />வீரியம் மிகுந்த ஆயுதப் படகுகள்,<br />இவை வலிமை குறைந்த மக்களை அழிக்க<br />வாரணம் வந்த வல்லசுரர்கள்<br />இவைகள் நடாத்தும் ஊழிக் கூத்தை<br />ஆயிரம் ஆயிரம் பாயிரம் எழுதலாம்.<br /><br />புலிகளின் கையிருந்த<br />யாழ் குடாவை குதறிப் பிய்க்க<br />காடையர் கூட்டம் ஆயிரக்கணக்கில்<br />ஆழிக்கப்பல்களில் காத்துக் கிடந்தனர்.<br /><br />கரைகளில்<br />ஆற்றுவாய், ஆலடி, மதவடி, பாலம்,<br />முனைகடல், மணல்வெளியென எங்கெங்கு எதிரிக்கு<br />இறங்குதளம், ஒதுங்குமுகம் இடரின்றி இருக்கிறதோ<br />அங்கெல்லாம் புலியணியின் துணைப்படைகள்<br />எக்கணமும் எதுவுமென்று ஏற்பும், எதிர்பார்ப்புமாக<br />சின்னச் சின்னக் கைக்குண்டுகளோடு காத்திருந்தர்.<br />போரிட்டு செயிக்க அல்ல, இவ்விழிப்புக் குழு<br />ஊர்த் தூக்கம் கலைக்க.<br /><br />வீதிகள், பொதுவிடங்கள், நாற்சந்தி நிலைகள்<br />நன்நூல் அகங்களருகென<br />பொதுமக்கள் காப்பிற்கு பதுங்கும் குழிகள்<br />புலிகளின் பார்வையில் புதிதாய் முளைத்தன.<br />அதற்காக....<br />கர்ணனை விஞ்சிய கற்பகத் தருக்கள்<br />உயிரைக் கொடுத்து தங்களை ஈந்தன.<br /><br />போரை எதிர்நோக்கும் கூரிய வாழ்விலும்<br />விழாக்களும், கடவுளர் உலாக்களும் நிகழ்ந்தன.<br />பாரம்பரிய விழுமியங்களோடு பைந்தமிழ் கலைகளும்<br />வளர்ந்தன.<br /><br />அன்றும்...<br />மெய்யாய் நிறைந்திருக்கும் முத்துமாரியம்மனுக்கு<br />ஊர் கூடித் தேரிழுக்கும் ஒய்யாரத் திருவிழா<br />காலத்திற்கு ஒவ்வாத கார்முகிலி வான் நிறைக்க<br />போரிற்குப் புறப்பட்டாள் முத்துமாரியம்மை.<br />தேர்ச் சில்லு நகரவில்லை<br />ஊர்கூடி இழுத்தது.<br />சாது சாய்ந்து தேர் நிலத்தில் பதிந்தது.<br /><br />காண்டீபனைக் காக்க கண்ணன் பதித்த தேர்போல்<br />அங்கொரு அறிகுறி ஊருக்குத் தெரிந்தது.<br /><br />ஊர் கலங்கித் தவித்தது. கேடு வரப் போகிறதோ?<br />பதற்றமுற்ற இச்சேதி வாய்ப் பந்தயத்தில் குதித்தது.<br />இதனை உற்றவரும், கேட்டவரும்<br />ஊர்த் தாயின் கூற்றாக ஏற்றுக் கலியடைந்தர்.<br />ஆதலால் ஊருக்குள் எப்போதும் இல்லாத<br />அச்சம் ஒன்று நுழைந்தது. - அது<br />எல்லோர் உள்ளத்திலும் உச்சம் பெற்று நிலைத்தது.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6925413834765719932-9013699811628249525?l=venkaiyan.blogspot.com' alt='' /></div>வேங்கையன் பூங்கொடி (காவியம்)http://www.blogger.com/profile/03445322919374394926noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6925413834765719932.post-36767476023557047292009-10-25T06:44:00.000-07:002009-10-25T06:45:05.226-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">அந்தரவான் கந்தக முட்டை</span></span><br /><br /><br />சிங்கள இனவாதம் பெரும் சினம் கொண்ட ஒருபாகம்<br />யாழ் குடாவின் வடகரையோரம்.<br /><br />மனவலிமை மிகுபுலியர் அணித் தலைவனோடு<br />செயலாற்று வீரர் பலர் செகம் கண்டதும்,<br />முப்படைகள் கக்கு குண்டில் முகம் கொடுக்கையில்<br />உப்புடைக் காற்றுரசி உரம் பெற்றதும்,<br />வடமராட்சிக் கரைகளுக்கே உரித்தானது - இது<br />வரலாற்றுச் சுவட்டுள்ளும் குறிப்பானது.<br /><br />கடலோடு விளையாடிக் காயத்தில் உரமேறி<br />மிடுக்காக வாழும் இம்மக்கள்<br />விடுதலை வேங்கையரின் அத்திவாரக் கற்கள்.<br />ஆதலால்;<br />வடமராட்சி என்பது ஆளும் வர்க்கம்<br />வெறுக்கும் வைரியாகி வளர்ந்தது.<br /><br />இவ்வுரம் ஊறும் ஊர்கள் அழிக்க, உலகெலாம் கையேந்தி<br />ஆளும் வர்க்கம் அருந்திட்டங்கள் வகுத்தது.<br /><br />ஓரிரு வாரங்களில்..<br />இராணுவ ஒத்திகைகள் முன்னேறு முனைப்புகள்<br />கரையோரம் எங்கெங்கும் அரங்கேறின.<br /><br />பயங்கர வாதம் அழிப்பதாய் பகல் வேசம் போட்டு<br />பாரெங்கும் அரசு பல்லிளித்து நடித்தது.<br /><br />ஓர்மம் மிக்க ஒப்பில்லா மக்களை<br />ஒழித்துக் கட்ட அரச பயங்கரத்தின்<br />ஆயுதமுனைகள் கூர்மை மிகுந்தன.<br /><br />இராட்சத அவ்ரோக்களில் பெற்றோல் பீப்பாக்கள்<br />அத்தோடு அமிலங்கள் கலந்த அழுக்குத் திராவகம்.<br />குறியின்றி ஏகும் கனரகக் குண்டுகள்,<br />உறுமி உறுமி உருக்குப் பறவைகள் எறியும்<br />கந்தகக் கணைகளும் தத்தம் பலம் காட்ட,<br />எங்கே எதுவென்று குறிக்க முடியாது<br />நாற்புறமும் கந்தகப் புகையோடு<br />கட்டிடப் புழுதியும் எழுந்து விரிந்தது.<br /><br />தரைப்படை , கடற்படை, மேவிய வான்படை<br />மூர்க்கர் ஆணைக்குள் முழுமூச்சானது.<br /><br />போரியல் என்பது தமிழர் வாழ்வியல் பாடம்.<br />பின் வாங்கல் என்பது<br />அவதந்திரத்தை வெல்லும் போரின் உபாயம்.<br /><br />மக்களை மனதிடை சுமந்த மறவர்<br />அழிவகள் தவிர்க்க விழைந்தனர்.<br />தமிழ் உயிர்களை நினைத்து எதிரியைப் பொருதும்<br />உலைக்கள நிலையைத் துறந்தனர்.<br />பல் உயிர்களைக் காக்கும் உன்னத பணிக்கு<br />தங்களை மாற்றிக் கொண்டனர்.<br /><br />எதிர்ப்புகள் இன்றி காவலரன் கடந்து<br />இராணுவம் ஊருக்குள் நுழைய<br />இராட்சதப் பறவைகள் அந்தர வானில்<br />கந்தக முட்டைகள் இட்டன.<br />அங்குல நகர்விற்கும் ஆயிரம் எறிகணைகள்<br />வாரணமிருந்து ஏகின.<br /><br />மனவலு இழந்த மோடையக் கிலியரால்<br />பல்குழல் சுழல்கள் சிவந்தன.<br />அதை உறுதிப் படுத்திச் செல்லக் கெலிகள்<br />உயரிய கலிபரை முடுக்கின.<br /><br />இதன்பால் எழுந்த கந்தகப் புயலொடும்,<br />இரும்புத் துகளொடும்<br />அந்தரித்துத் தமிழினம் அவதியுற்றது.<br /><br />குண்டுகள் வீழ்ந்து குதறிப் பிய்த்தது<br />குவலயப் பரப்பை மட்டுமா?<br />அன்னை வயிற்றுச் சின்ன உயிரிருந்து<br />அந்திமகால சருகுகள் வரைக்கும்<br />தேடித்தின்று செங்களப் பேயானது.<br />பதுங்கு குழிகள்<br />மிஞ்சிய மக்களைக் காத்தன.<br /><br />அதே நேரம்<br />தென்மேற்குத் திசையிருந்து உள்ளிட்ட ஊனப்படை<br />அங்குலம் அங்குலமாய் ஊருக்குள் நுழைந்தனர்;.<br /><br />ஊருக்குள் நிலைத்திருந்த இன்னொரு பிரிவினர்<br />ஊரின் மத்திக்குள் தம்பலத்தைப் பரப்பினர்.<br /><br />மக்கள்<br />அங்கங்கள் தெறித்தும், குடல்கள் சிதைந்தும்,<br />மண்டைகள் சிதறியும்,<br />மாகோரச் சாக்களம் அம்மண்ணிலே நிகழ்ந்தது.<br /><br />எதிர்ப்பில்லா நகர்வுக்கே இந்நிலை என்றால்?.......<br /><br />எங்கிருந்து எமன் வரவு?<br />எத்திசையால் அவன் நகர்வு?<br />செங்கடல்கள் கொப்பழிக்க செந்தமிழர் இடம் பெயர்ந்தர்.<br /><br />தேக்கிய ஆவனமும், தூக்கிய தோள்பையும்<br />நோக்கிய திசையறியாது அகதியாக நகர்ந்தனர்.<br /><br />தீங்கிழைக்க என்றே பிறந்த ஆங்கார வல்லூறுகள்<br />ஆகாயத்திலிருந்து எரிதழல்கள் உமிழ, உமிழ<br />மனையிழந்த மக்களெல்லாம் கோ உறையும் இல்லிலும்,<br />நாமகள் அகத்திலும் கூடிக் கூடி முகாமிட்டர்.<br /><br />பூங்குழலி குடும்பமும், செல்வியின் சுற்றமும்<br />அண்டை, அயலென சூழ்ந்த உறவுகளும்<br />மிரட்சியோடு, உயிரைக் கையில் பிடித்தபடி<br />உமைபாகன் காலடியில் உறைத்துப் போயிருந்தர்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6925413834765719932-3676747602355704729?l=venkaiyan.blogspot.com' alt='' /></div>வேங்கையன் பூங்கொடி (காவியம்)http://www.blogger.com/profile/03445322919374394926noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6925413834765719932.post-78290171905266962742009-10-25T06:42:00.000-07:002009-10-25T06:43:12.371-07:00<span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >இருதலைக் கொள்ளி</span><br /><br /><br />எழில் மிகு கரைமகள் கலிகளைச் சுமந்தாள்.<br />அங்கு இங்கென உடல் நலமிழந்தாள்.<br />பொழில்கள் பொசுங்கின. அலைகள் அழுதன.<br />கந்தகம் சுமந்து காற்று நொந்தது.<br />பட்சிகள் சிதறின, வீட்டுநாய்களெல்லாம்<br />வேட்டோசை கேட்டு வீதிவழி ஓடின.<br /><br />ஆரியத்தால் உட்புகுந்த கூரிய இழிவுகள்<br />குலை தெறிக்க ஓடின. சாதியம் மறைந்தது.<br />உயர்ந்தவர், தாழ்ந்தவர் பேதங்கள் ஒழிந்தது.<br />தமிழர் மட்டும் தனித்து நின்றனர்.<br />மதங்கள் ஆண்ட மனங்கள் அழிந்தன.<br />மனிதம் பூண்ட சிந்தைகள் நிறைந்தன.<br /><br />முன்னே வீழும் எறிகணைகள்<br />பின்னே விரட்டும் வேட்டொலிகள்<br />இதற்குள்<br />காயம் பட்டும், கதறித் துடித்தும்<br />உயிரைக் காக்க மக்கள் விரைந்தனர்<br />கோயில்கள், பள்ளிகள் முகாம்களாகி<br />அகதிகள் கதைக்கு கருக்களம் கொடுத்தன.<br /><br />இராணுவ அணிகள் தரைவழி நகர்ந்தன.<br />அகப்பட்ட உயிர்களை தத்தம் கவசமாய் ஆக்கின.<br /><br />உலைக்கள வீரர்கள் உண்மையை அறிந்ததால்<br />தங்களை மறைத்தர்.<br />எதிர்ப்பின்றி நகர்ந்த எதிரிப் படையதால்<br />எல்லா இடத்திலும் இழவுகள் நிறைந்தன.<br /><br />காவிய நாயகியும் அவள் கவினுறு தோழியும்<br />மூலையில் ஒடுங்கிய முகாமினை வளைத்து<br />பாரிய இராணுவம் ஆளணி நிறைத்தது.<br /><br />எந்த நிமிடமும் எதுவும் நடக்கலாமென - தமிழ்<br />சிந்தைகள் எல்லாம் கந்தையாகிக் கசங்கின.<br /><br />ஆலய அருகே<br />இராணுவர் கண்டதும் சிறுவர்கள் கதறினர்<br />அன்னையைத் , தந்தையை இறுக்கிக் கட்டி<br />பெருங்குரல் எடுத்து வீரிட்டு அலறினர்.<br /><br />அந்நேரம்<br />இன்னலை விதைக்கும் இனவாதக் காடையர்<br />அகதிகள் அனைவரையும்<br />ஆலயம் விட்டு வெளிவரப் பணித்தர்.<br /><br />தமிழர் கோழையர் அல்ல<br />எனினும்<br />மார்தட்டி நேர் நடக்கும் மல்யுத்தமா இது?<br />கூர் விழி அசைக்குமுன் உருக்குக் குண்டுகள்<br />உடலெங்கும் குதறும் இயந்திர களமல்லவா!<br />உற்றவர் வருவரா? பெற்றவர் வருவரா?<br />தத்தம் பிள்ளையரை தம் கையால் கொடுப்பரா?<br />கோயிலின் உட்புறம் உறுதியாய் உறைந்திருந்தர்.<br /><br />மங்கல நாதம் முழங்கு திருக்கோயில்<br />மயான அமைதியை மண்டியிட்டு ஏற்றது.<br /><br />சிங்கள இராணுவர் சினத்திற்கு உள்ளாகினர்.<br />சுடுகலன் விசையழுத்திக் கர்வம் காட்டி நின்றர்.<br /><br />மக்கள் மசிய மறுத்தர். மகேசனடி தொக்கினர்<br />பொறுமை மீறிய<br />காடைக் கும்பல் கடவுளை மிதித்தது.<br />ஆண்டவன் சந்நிதியை அழுக்குப் படுத்தியது.<br /><br />ஆயுத முனையில் ஆண்களை இழுத்து<br />வீதியில் உதைத்தது.<br />கணவனும், பிள்ளையும் ஆயுத முனையில்<br />தாய்மையும், பெண்மையும் தவித்தன.<br />தலையில் அடித்து அழுதன.<br /><br />வீரம் இல்லா வேற்றுவர் படையணி<br />யுவர்களை எல்லாம்<br />மாபெரும் கயிற்றில் பிணைத்து<br />தங்களைக் காக்கும்<br />மனித... கேடயங்கள் ஆக்கின.<br /><br />பிறிதொரு காடையர் ஆலய உட்புறம்<br />பெண்களைச் சீண்டி இரசித்தனர். -அதில்<br />உள்ளத்தை அள்ளிய<br />கொள்ளை எழில்களை கைதென்ற பெயரால்<br />வதைத்தனர்.<br /><br />ஆண்பிள்ளை, பெண்பிள்ளை அல்லாடி அல்லாடி<br />தாய் மனங்கள் கெஞ்சின, கொதித்தன, தவித்தன.<br /><br />பெற்றவர் உற்றவர் பெரிதாய் குரலெழுப்ப<br />எண்ணிரு கன்னியர் காடையர் கரங்களில்<br />கைதாகிக் கலங்கினர்.<br />அதில்<br />காவியக் கோதையும் கலங்கரைத் தோழியும்<br />கவலை மிகுந்து நலிந்து சோர்ந்தனர்.<br />கைதுக்கு மறுத்துக் கதறிடும் கோதையரை<br />கொடும் கரங்களால் அறைந்து<br />காடையர் மூடிய ட்ரக்கினுள்<br />திக்கு முக்காடித் தூக்கிப் போட்டர்.<br /><br />யுவர்களைக் கிழக்கு முகம் நோக்கியும்,<br />யுவதியரை மேற்கே நோக்கியும் இழுத்து<br />எதிரெதிர் புறமாய் இராணுவம் நகர்ந்தது.<br /><br />கணவனின் கைதா? பெண்மகள் கதறலா?<br />பூரணத்தாய் புலம்பித் தவித்தாள்<br />குழலியின் அன்னையும் கூடவே அரற்றினாள்<br /><br />எவரிடம் அறிவது? எங்குதான் செல்வது?<br />யாரை மீட்பது? யாரை விடுவது?<br />இருதலைக் கொள்ளியாய் அங்கிருந்து அழுதவளை<br />ஆதரவாக தொட்டது ஒருகரம்!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6925413834765719932-7829017190526696274?l=venkaiyan.blogspot.com' alt='' /></div>வேங்கையன் பூங்கொடி (காவியம்)http://www.blogger.com/profile/03445322919374394926noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6925413834765719932.post-65169591046560527032009-10-25T06:39:00.000-07:002009-10-25T06:40:39.063-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">கலைமான்</span></span><br /><br />திருட்டும், கொலையும், பலாத்காரமும்<br />பொருட்டே இன்றிப் புரிந்த ...<br />கணக்கில் அடங்காக் காடையர் எல்லாம்<br />தமிழரை வதைக்கும் படைகளில் நிறைந்தர்.<br />பெண்களை இழுத்து உரசிப் பார்ப்பதும்,<br />கன்னி மலர்களைக் கசக்கி முகர்வதும்<br />காமுகர் வாழ்வில் களியாட்டம் தான்.<br /><br />தட்டி கேட்க எவருமே இல்லை -அரசு<br />ஊட்டி வளர்த்து உப்பரிகை போட்டது.<br />மதுவோடு மாதாய் காடையர் மகிழ - தமிழ்<br />கன்னியர் வாழ்வு களங்களுக்கு ஏகியது.<br /><br />எண்ணிரு பெண்களும் அரண்டு மருண்டனர்.<br />பீதியில் விழிகள் பிதுங்கி வழிந்தனர்.<br />காடைகளுக்குள் கலங்கித் தவித்தர்.<br />ஒருவரை ஒருவர் இறுகப் பிடித்து<br />நூலக மூலையில் நடுங்கிக் கிடந்தனர்.<br /><br />செல்வி, குழலி இருவரை விட்டும்<br />துடிப்பும், துணிவும் தூர ஓடின.<br /><br />வெறி பிடித்த ஓநாய்கள் விருந்துக்கு விரைந்தன.<br />காயமெங்கும் காமமுற்று கண்களால் ஒளிர்ந்தன.<br />தறுதலைத் தலைவனாய் நின்றவன் கண்கள்<br />செல்வியின் மேனியை மேய்ந்தது. - கண்டு<br />அவள் உள்ளம் அச்சத்தால் உறைந்தது.<br />குழலியை இறுக்கிப் பிடித்துக் குலமகள்<br />அதில் தன்நிலை நிமிர்த்தித் தேறினாள்.<br /><br />தலைமை வெறியனின் 'கலைமான்" இவளென<br />காடையர் குறிப்பாய் உணர்ந்ததும்<br />எண்ணிரு கன்னியர் நாடியே - அவளைத்<br />தனியே இழுத்துப் போட்டர்.<br /><br />ஓவெனக் கோதையர் கதறிடக் கதறிட<br />தாவித் தாவியே அறைந்தனர், அடக்கினர்.<br /><br />தனியே பிரிந்த சேயிழை நோக்கி<br />'கனியே!" என்று காமுகன் நெருங்கினான் - அவள்<br />விலகி விலகி நூலகம் எங்கும்<br />நுழைந்து நுழைந்து ஓடினாள்.<br />வேட்டைக்கு வந்தவன்<br />ஒருவனா? இருவரா?<br />மாட்டிக் கொண்டது புள்ளிமான்.<br /><br />பார்த்து நின்ற மற்றைய மங்கையர் பீதியால் அலறினர்.<br />பெருங்குரல் எடுத்துக் கூக்குரலிட்டனர்.<br /><br />கயவர் பிடியில் செந்தமிழ் செல்வி<br />கடித்து சுவைக்க காமுகன் நெருங்கினான்.<br /><br />சேதுவின் காதலி சீறி உலுப்பினாள்<br />கனலிட்ட விழியுடன் காறி உமிழ்ந்தாள்.<br /><br />காறி உமிழ்ந்தது கயவனைச் சீண்டிட<br />காவியச் செல்வியின் கன்னங்கள் பழுத்தன.<br /><br />அடியே அறியா அவ்விள நங்கையின்<br />அவயங்கள் புண்பட்டன.<br />இடிபோல் விழுந்த அரக்கன் பலத்தால்<br />பெண்மை அதிர்ந்தது.<br /><br />இகத்தில் இதுநாள் அறியா உணர்வு<br />அவளுள் மிகுந்தது.<br />முகத்தில் அறைந்த பேயைப் பார்த்து<br />மலங்க விழித்தது - அவளுடல்<br />மயங்கிச் சரிந்தது.<br /><br />அதே வேளை<br />நூலக அண்மையில் வேட்டுகள் ஒலிக்க<br />வெருண்ட காடையர் வெளியே விழுந்து<br />உருண்டு உயிர் காத்தர்.<br /><br />மயங்கிய பெண்மையை முகரத் துடித்தவன்<br />உயிரது அலற உடன் விட்டகன்றான்.<br /><br />காமக் கூத்துக்கு நூலகம் பிரிந்த<br />படையினர் ஈர்பத்தே!<br />ஆதலால்<br />தனியே இருப்பது தம்முயிர் போக்கும்<br />எனும் நிலை உணர்ந்திட<br />எழில் மங்கையர் விடுத்து<br />அங்கிருந்து அகன்று - தம்<br />படையணி நாடிச் சென்றர்.<br /><br />மருண்ட மங்கையர் விரைந்து எழுந்தர்.<br />நங்கையர் மானம் நலமே காக்க<br />இவ்விடம் விட்டு நகர்தல் நன்றென<br />சுந்தரியர் தம் சிந்தனை செப்பினர்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6925413834765719932-6516959104656052703?l=venkaiyan.blogspot.com' alt='' /></div>வேங்கையன் பூங்கொடி (காவியம்)http://www.blogger.com/profile/03445322919374394926noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6925413834765719932.post-7065705888048051932009-10-25T06:30:00.000-07:002009-10-25T06:37:56.670-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">வேங்கையன் பூங்கொடி</span></span><br /><br /><br />சிறிது நேரம் பெரிதாய் கழிய,<br />வாசிகசாலை வாசற்புறத்திலே<br />ஓசையில்லா அசைவுகள் தெரிந்தன.<br /><br />வெளியே செல்ல விரைந்த மங்கையர்<br />விழிகளில் வியப்பு விரிந்தது.<br />அவர் மனதிடை மகிழ்ச்சி மலர்ந்தது.<br />காத்திட வந்த அக்காவலர் கூட்டம்<br />களப் புலி அணியெனத் தெரிந்ததும்<br />பேதமையின்றி அவ்வயங்களை நோக்கி<br />வாமையர் துள்ளி ஓடினர்.<br />வேட்டுகள் ஒலிக்கும், வீரர்கள் வழிக்கும்<br />பூட்டுகள் போட்டுப் பார்த்தால்<br />புரியாத கதையும் புரியும்.<br /><br />மங்கையர் அனைவரும் மகிழ்ச்சியில்;<br />துளிர்க்கக் குழலி மட்டும் குமைந்தாள்.<br />மென்மகள் செல்வியின் புன்னகை உதட்டிலும்,<br />பொன்னிறக் கழுத்திலும் செவ்வரி கண்டு விசித்தாள்.<br /><br />அக்கணம்<br />நோட்டமிட்டிட நூலகம் நுழைந்தான் ஓர் காளை - அங்கு<br />பாட்டம் கிடந்த பசுங்கிளி பார்த்து -அவனது<br />நுண்ணிய இழைகளும் அதிர்ந்தன.<br /><br />அந்த மயங்கிய மலர்க்கொடியின் சுருங்கிய கோலம்<br />இம்மறவன் உயிரை கிழிக்க<br />அனலிடை வீழ்ந்ததாய்த் துடித்தான்.<br />காடையர் கையில் கன்னி மலரா?<br />கண்களில் கோபம் கொழித்தது.<br /><br />அவள் கன்னத்தில் பதிந்த கைத்தடங்கள் - இவன்<br />எண்ணத்தில் வீழ்ந்து வதைத்தன.<br />செவ்விள மேனியின் நகமுனைக் கீறல்கள் <br />பெருஞ்சீற்றத்தைப் புலிக்குள் வார்த்தது.<br />அந்த மெல்லியள் மயக்கமும், மனதிடை உருக்கமும்<br />மறமன்னவன் மனதை அசைத்தது.<br /><br />தோழரை அழைத்துத் தண்ணீர் கேட்ட<br />தளபதி சேதுவை நோக்கி<br />கொள்கலன் ஒன்றைக் கொடுக்க வந்த<br />இனியவன் இதயம் பதைத்தான்.<br />முகத்தில் செவ்வரி ஓடிய<br />சின்னவள் பார்த்து<br />சிந்தை நொந்து கசிந்தான்.<br /><br />மயங்கிய நிலவின் அருகே மறவன்<br />தயங்கித் தயங்கி வந்தே<br />கொள்கலன் கவிழ்த்து, குவளை நீரை<br />அவ்வெழில் நிலா முகத்தில் தெளித்தான்.<br /><br />நீரது பட்டுத் தெளிந்த குலமகள்<br />வேல்விழி திறக்கா வாமையாய் நலிந்தாள்.<br />ஆவி துடித்திட, அழுகை உள்ளிட -அவள்<br />மூடிய இமைக்குள் கயல்கள் நீந்தின.<br />ஓரவிழிகளில் ஈர அருவிகள்<br />இருபுறமாய் தம்மைக் கசித்தன.<br /><br />செல்வியை அழைத்துத் தேற்ற நினைத்தாள்<br />சுந்தரப் பூங்குழலி.<br />பாங்கியைத் தேடிப் பயத்தில் நலிந்தாள்<br />இக்காவியப் பொன்னலரி.<br />வீணரை நினைத்துப் பதைத்தாள்<br />அவள் விழிகளைத் திறக்கப் பயந்தாள்.<br /><br />கோர நினைவினில் நடுங்கும்<br />கொள்ளை எழில்மகளிவளின்<br />மெல்லிய கைகளைப் பற்றி<br />இந்த வீரத்திருமகன் சிரித்தான்.<br /><br />ஆண் கரம் பட்டதும் அணங்கவள் கனன்றாள்.<br />ஆவேசத்தில் ஆர்த்து விழித்தாள்.<br />கூரியவிழியில் வீரியம் வெளிக்க<br />பாரைப் பிளக்கும் பூகம்பம் ஆனாள்.<br /><br />சுற்றிலும் நின்ற விடுதலைத் தோழர்கள்<br />விழிகளினாலே வியந்து நகைத்தர்.<br />உற்ற மறுகணம் ஓர்மம் ஒடுங்கிட,<br />வேங்கையன் பூங்கொடி வெட்கத்தில் சிவந்தாள்.<br />காண்பது கனவா? சுந்தர நனவா?<br /><br />கரமதைப் பற்றிய காளையைப் பார்த்தாள்.<br />கடமையால் அவன் முகம் இறுகவுமில்லை<br />நாணத்தால் இவள் தலை சாயவுமில்லை.<br /><br />ஒருவர் விழியில் ஒருவரைப் பார்த்து<br />இருமனம் கூடி ஒரு கணம் களித்து<br />உள்ளங்கள் அங்கே உரையாடின.<br /><br />பார்த்த தோழி பரவசத்தோடு<br />பார்வையை நகர்த்தி சங்கடம் கொண்டாள்.<br /><br />'உறுதியும், அறிவும் வாராத வரைக்கும்<br />உன்நிலை செல்லரிக்கும்"<br /><br />உழு உரைத்த உலைக்கள மொழியில்<br />உரம் மிகப்பெற்றாள் அவன் உள்ளக்காவேரி.<br />பெண்களை மீட்கும் உன்னத பணியது<br />வெற்றியைத் தந்திடவே இனி அவ்விடம் நிற்பது<br />ஆபத்தை தருமென இனியவன் செப்பி நின்றான்.<br />காத்த நங்கைகள் எண்ணிரு மங்கையரை<br />கண்ணாய் நகர்த்திக் காப்பிடம் சேர்த்தபின்னர்<br />சேது தோளில் துவக்குடன், தோழர் அணியுடன்<br />செல்வியைப் பிரிந்து சென்றான்.<br /><br />எழில்மகள் விழிகளில் ஈரருவிகள் அரும்பின.<br />வலிகளைச் சுமந்தும் வதனங்கள் மலர்ந்தன.<br />மண்மீட்பு நோக்கிய பயணங்கள் தொடர்ந்தன.<br />ஈழமண் மீதிலே இக்காவியகதையின் அங்கங்கள் வளர்ந்தன.<br /><br />பாகம் 1<br />முற்றும்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6925413834765719932-706570588804805193?l=venkaiyan.blogspot.com' alt='' /></div>வேங்கையன் பூங்கொடி (காவியம்)http://www.blogger.com/profile/03445322919374394926noreply@blogger.com0